0

محققان رکورد جدیدی در انتقال داده با استفاده از ارتباطات li-fi ثبت کردند

یک تیم تحقیقاتی از دانشگاه علم و صنعت ملک عبدالله عربستان سعودی توانستند دستگاه li-fi بسازند که می‌تواند اطلاعات را ۴۰ برابر سریع‌تر از دستگاه‌های li-fi معمولی انتقال دهد. سال گذشته آزمایشی از تکنولوژی بی‌سیم جدیدی به نام li-fi انجام شد که نسبت به wi-fi معمولی از سرعتی معادل ۱۰۰ برابر بیشتر برخوردار بود. این اولین آزمایش تکنولوژی li-fi در دنیای واقعی بوده که با موفقیت به اتمام رسید.

برخلاف wi-fi که بر مبنای فرکانس‌های رادیویی است، li-fi با سیستم بسیار سریع‌تری بر مبنای نور کار می‌کند. محققان در عربستان سعودی توانسته‌اند لامپ‌هایی بسازند که می‌تواند اطلاعات را ۴۰ برابر سریع‌تر از هر دستگاه li-fi دیگری انتقال دهد.

مخترع li-fi هارالد هاس اسکاتلندی از دانشگاه ادینبورگ است که در سال ۲۰۱۱ توانست تنها با استفاده از یک چراغ ال‌ای‌دی موفق به ارسال داده‌هایی حتی بیشتر از یک برج سلولی شود.

این تکنولوژی بر اساس VLC یا ارتباط نوری قابل رویت بوده که بر مبنای نور قابل رویت با فرکانسی مابین ۴۰۰ تا ۸۰۰ تراهرتز کار می‌کند. با استفاده از این فرکانس نوری، li-fi مانند یک کد مورس فوق العاده پیچیده کار کرده و روشن و خاموش شدن چراغ ال‌ای‌دی باعث انتقال داده‌ها می‌شود. شما می‌توانید اطلاعات را نوشته و به صورت کدهای باینری انتقال دهید. جالب است بدانید که سرعت انتقال اطلاعات که همان چشمک زدن چراغ ال‌ای‌دی است به قدری بالا بوده که چشم انسان نمی‌تواند آن را تشخیص دهد.

فرض کنید که چنین چراغ‌های هوشمند ال‌ای‌دی را در خانه یا اداره خود نصب کرده‌اید که می‌توانند به کامپیوتر، تلفن، پرینتر و دیگر دستگاه‌های هوشمند به صورت بی‌سیم متصل شوند.

ارتباطات li-fi

در آبان ماه سال گذشته تیمی از یک کمپانی واقع در استونی به نام ولمنی توانست این تکنولوژی را به خارج از آزمایشگاه برده و آزمایشی را در اداره‌ها و محیط‌های صنعتی انجام دهد. در این آزمایش توانستند سرعت ۲۲۴ گیگابیت بر ثانیه (۲۸ گیگابایت بر ثانیه) را در اختیار کارمندان و کارکنان قرار دهند که در نوع خود فوق العاده به نظر می‌رسید.

این سرعت ۱۰۰ برابر سریع‌تر از سرعت wi-fi است؛ برای مثال با استفاده از چنین سرعتی می‌شود ۱۸ فیلم با حجم ۱.۵ گیگابایت را تنها در یک ثانیه دانلود کرد.

حال فرض کنید در آزمایش جدیدی که صورت گرفته، این سرعت به ۴۰ برابر بیشتر می‌رسد یعنی ۷۲۰ فیلم را با حجم ۱.۵ گیگابایت تنها در یک ثانیه می‌توانید دانلود کنید.

محققان دانشگاه علم و صنعت ملک عبدالله عربستان سعودی توانسته‌اند تکنولوژی li-fi را یک قدم به جلو برده و به سرعت فوق العاده بالایی برسند.

دستگاه‌های VLC متعددی بر مبنای چراغ‌های ال‌ای‌دی با نور سفید کار می‌کنند. این دستگاه‌ها از دیودهای آبی رنگ و ترکیب آن با زرد فسفری استفاده ‌می‌کنند. همانطور که در مدارس ابتدایی خوانده‌ایم نور سفید از ترکیب رنگ‌هایی مانند قرمز، سبز و آبی تشکیل شده است و این درست روشی است که چراغ‌های ال‌ای‌دی به خانه ما، نمایشگرهای تلفن‌های هوشمند و لپ تاپ نور می‌بخشند.

یکی از مهندسان این پروژه گفته است:

VLC از نور سفید برای انتقال داده استفاده می‌کند که درنتیجه به ارسال صد میلیون بیت در ثانیه محدود می‌شود.

دانیل اوبرهاس در مصاحبه با سایت مادربورد گفته است که علت این محدودیت به دلیل زمانی است که نور آبی رنگ برای تبدیل شدن به نور سفید نیاز دارد و در نتیجه روی زمان روشن و خاموش شدن چراغ ال‌ای‌دی که در واقع همان ارسال اطلاعات است تاثیر می‌گذارد. این موضوع باعث می‌شود تا دستگاه‌های li-fi مبتنی بر چراغ‌های ال‌ای‌دی به نهایت پهنای باند ۱۲ مگاهرتز برسند. اوبرهاس گفته است:

نرخی که نور قطع و وصل می‌شود بسیار با اهمیت است زیرا در واقع روشی است که می‌توان اطلاعات را انتقال داد. با خاموش و روشن شدن چراغ آن هم در سرعتی که چشم انسان قادر به متوجه شدن آن نیست چراغ‌های ال‌ای‌دی می‌توانند اطلاعات را به صورت باینری به دستگاه‌های دریافت کننده اطلاعات ارسال کنند. هرچه این انتقال اطلاعات سریع‌تر صورت گیرد پهنای باند نیز بیشتر خواهد شد که به عبارتی بیانگر میزان اطلاعاتی است که می‌توان در یک لحظه انتقال داد.

تیم تحقیقاتی عربستانی کار متفاوتی با لامپ‌های li-fi خود انجام داده‌اند. آنها برای ساخت لامپ از ترکیب نانوکریستال‌های سزیم برمید با نیترید فسفر استفاده کرده‌اند. در این روش وقتی نور آبی ساطع می‌شود نانوکریستال‌ها کمی نور سبز منتشر کرده و نیترید نیز نور قرمز منتشر می‌کند. در نتیجه با ترکیب این سه رنگ، نور سفید تشکیل داده می‌شود.

طبق نتایج کسب شده، این تیم گزارش ‌داده‌اند که دستگاه جدید آنها می‌تواند فرکانس ۴۹۱ مگاهرتزی منتشر کند که در نتیجه نرخ انتقال داده را به دو میلیارد بیت بر ثانیه می‌ر‌ساند؛ چیزی در حدود ۴۰ برابر سریع‌تر از مدل‌های معمولی. البته این گروه باید مانند کاری که تیم تحقیقاتی استونی انجام دادند آزمایشی را در دنیای واقعی انجام داده و دستگاه‌شان را از آزمایشگاه خارج کنند تا نتایج یک تست در دنیای واقعی را مشاهده کنیم.

منبع sciencealert

 

0

شبکه‌های اینترنت بی‌سیم، به سادگی امکان گشت و گذار در وب را برایمان فراهم می‌کنند، اما اتصالی که از امواج رادیویی استفاده می‌کند از خیلی جهات آسیب‌پذیر است و مشکلاتی مانند تداخل، محدودیت دامنه‌ی سیگنال، مشکلات سخت‌افزاری و خطاهای اپراتور می‌توانند باعث عملکرد نامناسب این شبکه‌ها شوند.

اگر با شبکه وای فای خانه یا محل کارتان دچار مشکل شده‌اید می‌توانید از راهکارهای ارائه شده در این مقاله استفاده کنید برای حل مشکلتان استفاده کنید.


روی لپ‌تاپ خود به دنبال دکمه‌ی وای فای بگردید

نمی‌توانید در کافی شاپ محبوب‌تان یا در فرودگاه به وای فای متصل شوید؟ ممکن است مشکل دقیقاً زیر دستان شما مخفی شده باشد. اگر لپ‌تاپ شما به شبکه‌های بی‌سیم اطرافتان متصل نمی‌شود و شما حتی نمی‌توانید لیستی از شبکه‌های نزدیک به خودتان را ببینید، روی لپ‌تاپ خود به دنبال دکمه‌ی وای فای بگردید، در صورت وجود چنین دکمه‌ای ممکن است اتفاقی آن را خاموش کرده باشید. خیلی از لپ‌تاپ‌ها دکمه‌ای روی صفحه کلید برای این کار دارند (که آیکنی به شکل روتر یا شبکه بی‌سیم دارد) یا ممکن است سوییچی در اطراف لپ‌تاپ برای این منظور وجود داشته باشد. اگر چنین دکمه‌ای را پیدا کردید یک بار آن را فشار دهید و دوباره امتحان کنید که آیا می‌توانید به شبکه‌های اطرافتان متصل شوید یا خیر.


کامپیوتر و روتر بی‌سیم خود را ریبوت کنید

اگر هنوز نمی‌توانید کامپیوتر یا دستگاه خود را به شبکه مورد نظرتان متصل کنید ریبوت کردن را امتحان کنید. ممکن است کامپیوتر، آداپتر وای فای، یا سیستم‌عامل‌تان دچار مشکلی نرم‌افزاری شده باشد که یک ریبوت معمولی بتواند آن را حل کند. اگر چند مورد یا همه‌ی دستگاه‌هایتان قادر به اتصال نیستند اتصال روترتان را برای 5 الی 10 ثانیه قطع کنید و سپس دوباره آن را متصل کنید. این تکنیک روشی است که بارها در سراسر جهان امتحان شده و معمولاً بعد از انجام آن دوباره می‌توانید به شبکه‌ای که قبلاً به آن متصل بودید وصل شوید.


کانال وای فای روتر خود را عوض کنید

بیشتر روترهای وای فای و دستگاه‌های بی‌سیم از باند رادیویی 2.4GHz استفاده می‌کنند، باندی که در آمریکا شامل 11 کانال است. متاسفانه فقط سه مورد از این یازده کانال می‌توانند به صورت همزمان و بدون تداخل با یکدیگر کار کنند: کانال‌های 1، 6 و 11. اتفاق بدتر این است که خیلی از روترها طوری تنظیم شده‌اند که به صورت پیش‌فرض از کانال 6 استفاده کنند. و به این ترتیب است که تداخل امواج روترهای دیگر باعث بروز مشکل می‌شود، و این اتفاق به خصوص در مناطقی با تراکم جمعیت زیاد، مانند آپارتمان‌ها و مراکز خرید، اتفاق می‌افتد. دیگر دستگاه‌هایی که از باند 2.4GHz استفاده می‌کنند، برای مثال دستگاه‌های بی‌سیم مراقبت از بچه و تلفن‌های بی‌سیم و دیگر دستگاه‌های الکتریکی (مانند اجاق‌های مایکرویو) نیز می‌توانند باعث بروز تداخل در سیگنال‌های وای فای شوند.

برای اطلاع از تداخل دیگر شبکه‌های بی‌سیم به لیست شبکه‌های بی‌سیم اطرافتان نگاه کنید. اگر در حال استفاده از ویندوز هستید روی آیکن شبکه در قسمت راست و پایین صفحه کلیک کنید. اگر نام شبکه‌های دیگر را می‌بینید و قدرت امواج‌شان زیاد است (بیشتر از یک ستون) ممکن است این شبکه‌ها با سیگنال وای فای شما تداخل داشته باشند.

بهترین راه این است که با تغییر کانال روتر خود از این تداخل جلوگیری کنید. می‌توانید یک کانال را به صورت تصادفی انتخاب کنید (معمولا کانال‌های 1 یا 11 بهترین انتخاب‌تان هستند) یا می‌توانید با بررسی کانال‌های مورد استفاده در شبکه‌های بی‌سیم اطرافتان کانال مورد نظر خود را انتخاب کنید. با استفاده از برنامه‌های رایگانی همچون InSSIDer یا Vistumbler یا از طریق وب و با استفاده از Meraki WiFi Stumbler می‌توانید این کار را انجام دهید. اگر روی لپ‌تاپ‌تان به یکی از این نرم‌افزارها دسترسی ندارید می‌توانید از اپلیکیشنی رایگان به نام Wifi Analyzer (روی دستگاه‌های اندروید) یا Wi-Fi Finder (روی دستگاه‌های iOS) برای اسکن شبکه‌های وای فای استفاده کنید.

وقتی که کانال مورد نظر خود را انتخاب کردید باید وارد کنترل پنل روترتان شوید و از آن‌جا کانال مورد استفاده روتر را عوض کنید. برای دسترسی به کنترل پنل روتر، به شبکه بی‌سیم‌تان متصل شوید، صفحه‌ای جدید در مرورگر خود باز کنید و آدرس IP روتر را وارد کنید (اغلب این آدرس 192.168.1.1 یا 192.168.0.1 است)

اگر آدرس IP روتر خود را نمی‌دانید به قسمت اطلاعات اتصال بی‌سیم‌تان بروید: در قسمت راست و پایین دسکتاپ‌تان روی آیکن شبکه راست کلیک کنید و Network and Sharing Center را باز کنید. شبکه بی‌سیم مورد نظرتان را انتخاب کنید و روی دکمه Details کلیک کنید. حال باید قادر باشید آدرس IP روتر را در قسمت Default Gateway ببنید.

حالا با استفاده از نام کاربری و رمز عبور وارد کنترل پنل روتر خود شوید. اگر رمز عبور روترتان را نمی‌دانید و هیچ وقت آن را تغییر نداده‌اید می‌توانید با استفاده از سایت RouterPasswords.com رمز پیش‌فرض روترتان را پیدا کنید. اگر روترتان را از ISP تان گرفته‌اید ممکن است برای دسترسی به رمز عبور مجبور باشید با ISP تان تماس بگیرید.

بعد از وارد شدن به کنترل پنل روتر، تنظیمات شبکه بی‌سیم را پیدا کنید و کانال ارتباطی را تغییر دهید. خیلی از روترها امکانی برای انتخاب خودکار کانال دارند، اگر روتر شما نیز چنین امکانی دارد می‌توانید آن را غیر فعال کنید و کانال مورد نظرتان را به صورت دستی وارد کنید. برای بهترین عملکرد سعی کنید از کانال‌های 1 یا 11 استفاده کنید. بعد از ذخیره تنظیمات ممکن است روترتان ریبوت شود. اگر چنین اتفاقی افتاد منتظر بمانید و بعد از راه اندازی مجدد روتر، امتحان کنید که آیا مشکل‌تان رفع شده است یا خیر. اگر هنوز در اتصال به روترتان مشکل دارید ممکن است نیاز باشد از کانال دیگری استفاده کنید.


مکان روتر خود را تغییر دهید

اگر به نظر می‌رسد مشکل اتصال‌تان فقط زمانی رخ می‌دهد که از روتر دور شده‌اید، ممکن است مشکل به این دلیل باشد که در حاشیه محدوده قابل پوشش توسط روترتان هستید. یک راه آسان برای حل این مشکل خرید روتری با محدوده پوشش بهتر است، اما قبل از خرید یک روتر جدید می‌توانید چند راه را امتحان کنید تا محدوده‌ی پوشش روترتان بهتر شود. اول از همه مطمئن شوید که آنتن روترتان به خوبی به آن متصل شده است و به صورت عمودی و صاف قرار گرفته است. در قدم بعدی مطمئن شوید که روترتان پشت اشیای بزرگ قرار نگرفته است، اتفاقی که باعث می‌شود سیگنال وای فای ضعیف شود. برای به دست آوردن بهترین پوشش، روتر خود را در مکانی باز قرار دهید تا سیگنال‌ها به راحتی فرستاده شوند.

اگر هنوز هم پوششی که می‌خواهید را به دست نیاورده‌اید سعی کنید روتر خود را به مکانی مرکزی‌تر در محدوده‌ای که به پوشش وای فای در آن‌جا نیاز دارید منتقل کنید. البته از لحاظ قرارگیری روتر نیز دچار محدودیت هستید: روتر باید نزدیک به مکان اتصال تلفن باشد.


تنظیمات روتر را به حالت تنظیمات کارخانه بازگردانید

اگر هنوز هم با اتصال کامپیوترها و دستگاه‌هایتان به روتر مشکل دارید می‌توانید بازگشت به تنظیمات کارخانه را امتحان کنید. متاسفانه این کار باعث از بین رفتن تمام تنظیمات می‌شود و مجبور می‌شوید تنظیمات اتصال به اینترنت روترتان را دوباره انجام دهید. برای بازگرداندن روتر به تنظیمات کارخانه دکمه یا سوراخ کوچک ریست در پشت روتر را پیدا کنید و با استفاده از خودکار یا نوک یک گیره دکمه را برای مدت 10 ثانیه فشار دهید.


درایور یا نرم‌افزار آداپتور بی‌سیم خود را دوباره نصب کنید

اگر بعد از بازگرداندن روتر به تنظیمات کارخانه باز هم روی یکی از سیستم‌ها برای اتصال به وای فای با مشکل مواجه می‌شوید می‌توانید درایور یا نرم‌افزار آداپتور وای فای خود را دوباره روی آن سیستم نصب کنید. قدم اول این است که آخرین نسخه از درایور یا نرم‌افزار مربوط به روترتان را از سایت سازنده دانلود کنید. دستورالعمل‌های نوشته شده در سایت برای نصب نرم‌افزار مورد نظر را دنبال کنید. بعد از نصب نرم‌فزار سیستم خود را ریبوت کنید و احتمالاً مشکل رفع می‌شود.

Firmware‌ مربوط به روترتان را آپگرید کنید

اگر مشکل اتصال بعد از نصب دوباره درایور روترتان هنوز نیز وجود دارد، ممکن است این مشکل به دلیل یک خطای فنی باشد. سازندگان روترها معمولاً آپدیت‌هایی برای برطرف کردن مشکلات پیدا شده و اضافه کردن امکانات جدید به روتر منتشر می‌کنند.

برای مشاهده این‌که آیا firmware جدید برای روترتان منتشر شده است یا نه، در قدم اول وارد کنترل پنل روترتان شوید و شماره نسخه نصب شده firmware را چک کنید. شماره نسخه نصب شده معمولاً در صفحه status نوشته شده است. در قدم بعدی به وبسایت سازنده روترتان بروید و در بخش پشتیبانی یا دانلود به دنبال آخرین نسخه firmware مربوط به مدل روترتان بگردید. به احتمال زیاد نسخه‌ای جدیدتر نسبت به نسخه نصب شده روی روترتان وجود داشته باشد، نسخه جدید را دانلود کنید و دستورالعمل‌های سایت سازنده را برای آپدیت firmware اجرا کنید.

اگر این کار نیز مشکل شما را حل نکرد می‌توانید از firmware های متن باز استفاده کنید و با آزمایش حالت‌های مختلف این firmware ها مشکل شبکه وای فای خود را حل کنید. با این حال اگر همه این راه‌ها را امتحان کردید و باز هم مشکل وای فای‌تان حل نشد، شاید زمان این رسیده باشد که یک روتر جدید بخرید.

منبع

 

0

 

آموزش تعویض حالت شبکه به 3G و 4G در اندروید

در بعضی از موارد کاربران معمولی اندروید با مشکل عدم آنتن دهی مواجه می شوند با وجود این که شخصی در همان مکان و همان اپراتور می تواند از همه سرویس ها استفاده کند ! برای متوجه شدن علت با ” آموزش تعویض حالت شبکه به ۳G و ۴G در اندروید ” همراه باشید .

حالت شبکه ی خود را عوض کنید

در مواقعی که در مکان های غیر منتظره مانند مرکز شهر ! با عدم آنتن دهی مواجه می شوید حالت شبکه ی خود را عوض کنید شاید در محلی که شما قرار دارید هنوز دکل ۳G یا ۴G نصب نشده باشد

۱- ابتدا در صفحه ی تنظیمات دستگاه خود وارد بیشتر شوید .

change-network-mode0

۲- سپس وارد ” شبکه های موبایل ” شوید .

change-network-mode1

۳- در صفحه ی باز شده حالت شبکه را لمس کنید .

change-network-mode2

۴- در صفحه باز شده می توانید حالت شبکه را تغییر دهید .

گزینه اول (فقط WCDMA ) – شبکه را فقط روی ۳G تنظیم می کند یعنی در جایی که دکل ۳G موجود نباشد با مشکل عدم آنتن دهی مواجه خواهید شد .

گزینه دوم (فقط GSM ) – شبکه را فقط روی ۲G تنظیم می کند در این حالت حداکثر آنتن دهی را در بیشترین نقاط خواهید داشت زیرا هر جا که دکلی باشد حداقل امکان ۲G فراهم است .

گزینه سوم (WCDMA ترجیحی / GSM ) – در این حالت آنتن دهی تقریبا به ۱۰۰ می رسد اما در این حالت اولویت با ۲G است یعنی اگر آنتن دهی ۳G ضعیف باشد شبکه به صورت خودکار بر روی ۲G تنظیم می شود .

گزینه چهارم ( LTE ترجیحی / WCDMA / GSM ) – این حالت آنتن دهی ۱۰۰ درصد هست یعنی هر دکلی موجود باشد آنتن دهی خواهید داشت ! مگر این که دکلی موجود نباشد 

change-network-mode3

تمام شد !

دستگاه خود را بر روی حالت ترجیحی بگذارید

برای آن که همواره آنتن داشته باشید و در دسترس باشید موبایل خود را بر روی حالت ترجیحی قرار دهید .

 

 منبع : همیار پی سی

0

 

5 تا از بهترین کلاینت های FTP رایگان

تبادل فایل بین شما و وب سایتتان زمانی بهتر انجام می شود که این کار بوسیله ی کلاینت های ارسال فایل تحت عنوان کلاینت های FTP انجام گیرد.از این خانواده ی کلاینت های امن،میتوان به SFTP و FTPS ها اشاره کرد.در ادامه ی مطلب با ما همراه باشید تا بهترین کلاینت های ارسال فایل به هاست و سرور آشنا شویم.با سمیکالن همراه باشید.

شما در حالت عادی می توانید با استفاده از FTP هاست اقدام به ارسال فایل به آن بکنید.ولی باید بدانید که این FTP امنیت چندانی ندارد. و احتمال لو رفتن اطلاعاتتان در هنگام ارسال فایل وجود دارد.زیرا آن نمی تواند فایل های شما را هنگام ارسال مخفی نماید و همین می تواند باعث شود تا فایل های شما در معرض خطر قرار گیرند. و لو بروند.ولی ما می خواهیم در این مقاله شما را با بهترین کلاینت های FTP که امنیت بسیار بیشتری دارند آشنا کنیم تا با اطمینان خاطر بیشتری به این عملیات بپردازید.

fz

FileZilla یک کلاینت ارسال فایل امن و متن باز است.شاید به همین دلیل هم در صدر جدول بهترین های ما قرار می گیرد.این نرم افزار بسیار سریع است و قادر است ارسال فایل ها را به طور همزمان مدیریت و انجام دهد و همچنین از SFTP و FTPS پشتیبانی می کندو یکی از قابلیت هایی که این نرم افزار داراست این است که شما اگر مجبورید در محل کارتان از سیستم عامل ویندوز استفاده کنید و در خانه از سیستم عامل مک استفاده می کنید.لازم نیست که از نرم افزار جداگانه ای برای ارسال فایل های خود استفاده کنید.شما می توانید این نرم افزار را در دو سیستم عامل ویندوز و مک استفاده و دانلود کنید.

cd2

Cyberduck میتواند از هر چیزی که شما برای انتقال اطلاعات نیاز دارید محافظت کند مثل SFTP و WebDav ،این نرم افزار رابط کاربری بسیار ساده ای دارد که کار را با آن آسان کرده است و شما میتوانید آن را برای ویندوز و مک دانلود کنید.

fire3

قسمت add-on موزیلا فایرفاکس به شما امکان داشتن یک کلاینت FTP/SFTP بسیار قدرتمند را می دهد.این کلاینت بر روی تمامی پلتفرم هایی که قابلیت اجرای موزیلا فایرفاکس را دارند در دسترس است.به همین دلیل شما می توانید از آن در سیستم عامل های ویندوز و مک و لینوکس استفاده و دانلود کنید

class4

این نرم افزار یک کلاینت انتقال فایل است که معمولا برای امور غیر تجاری از آن استفاده می شود و یک رابط کاربری بسیار خوب و ساده دارد که استفاده ازآن را بسیار آسان میکند.شما می توانید آن را برای ویندوز و مک دانلود کنید

scp5

WinSCP یکی از کلاینت های مشهور FTP است و اگر یک کاربر ویندوزی هستید پیشنهاد می کنیم حتی یکبار هم شده WinSCP را بر روی سیستم خود امتحان کنید. WinSCP می تواند از پروتکل های انتقال اطلاعات نظیر SFTP,SCP,FTP,WebDav پشتیبانی کند و با آنها مبادله داشته باشد.شما می توانید آن را برای سیستم عامل ویندوز دانلود کنید.

 

0

عبارت DLNA در اصل مخفف Digital Living Network Alliance است و اگر بخواهیم آن را به فارسی انتقال دهیم شاید بهترین مفهوم برای توصیف آن عبارت شبکه یکپارچه ی زندگی دیجیتالی باشد. این استاندارد تجاری توسط سونی ایجاد گردید و با ایجاد شدنش ابزارهایی روانه ی بازار شد که در صورت یدک کشیدن عبارت سازگار با DLNA محبوبیتشان در نزد کاربران بیشتر میشد.

ابزارهای چند رسانه ای تحت شبکه از قبیل کنسول های بازی، سینماهای خانگی، اسپیکرها، ابزارهای ذخیره سازی و تلفن های هوشمند بسیاری در حال حاضر وجود دارند که دارای مجوز سازگاری با DLNA‌ هستند. علاوه بر این نرم افزارها نیز می توانند با DLNA سازگار باشند برای مثال نرم افزار ویندوز مدیا پلیر که به احتمال زیاد اکثر شما با آن آشنا هستید از این استاندارد پشتیبانی به عمل می آورد.

در اصل ابزارهای سازگار با DLNA از یک پروتکل استاندارد برای ارتباط با یکدیگر استفاده می نمایند و به جای اینکه هر شرکت استاندارد و پروتکل جدیدی را برای ارتباط بین ابزارهای تولیدی خود و استریم کردن فایل ها بر روی شبکه های محلی تعریف نماید یک استاندارد کلی توسط کمپانی سونی با عنوان DLNA تعریف شده است که همه ی برندها از آن پیروی می نمایند. به این ترتیب شما می توانید دو ابزار از برندهای متفاوت بخرید و از یکی از آنها بر روی دیگری فایل های چند رسانه ای را استریم و پخش کند و همه ای اینها در حالیست که سازگاری این دو ابزار هرگز با یکدیگر در زمان تولید تست نشده است.

پلی استیشن ۳، اکس باکس ۳۶۰، اکس باکس وان و… همگی از DLNA پشتیبانی به عمل می آورند و در نرم افزارهای چند رسانه ای مانند ویندوز مدیا پلیر، XBMC، Plex و… نیز به صورت پیش فرض و بدون نیاز به هیچ ابزار جانبی پشتیبانی از DLNA‌ در نظر گرفته شده است و نکته مثبت در اینجاست که نرم افزارها با پشتیبانی از DLNA برای پلتفرمهای بسیار متفاوتی ارائه شده اند. شما حتی می توانید در بازار تلویزیونها و سیستم های صوتی را مشاهده کنید که دارای سازگاری با DLNA‌ هستند.

2

DLNA چگونه کار می کند؟

ابزارهای سازگار با DLNA در اصل از UPnP یا مجموعه ای از پروتکل های شبکه با عنوان Universal Plug and Play استفاده می نمایند تا یکدیگر را بر روی یک شبکه ی محلی پیدا کرده و با هم ارتباط برقرار نمایند این ابزارها به کلاس های متفاوتی تقسیم می شوند. برای مثال:

  • یک مدیا سرور دیجیتالی که محتوا بر روی آن ذخیره سازی شده و در دسترس سایر ابزارهای موجود بر روی شبکه محلی قرار می گیرد. این سرور می تواند یک ابزار ذخیره سازی اطلاعات (NAS) با پشتیبانی از DLNA باشد یا یک کامپیوتر شخصی که بر روی آن یک نرم افزار سازگار با DLNA مثل ویندوز مدیا پلیر اجرا شده است.
  • یک پخش کننده محتوای چند رسانه ای دیجیتال که می تواند محتوایی که مدیا سرور ارائه می نماید را پیدا کرده و پخش نماید مثل کنسولهای بازی با پشتیبانی از DLNA یا سیستم های سینمای خانگی و… هر کدام از این ابزارها قادر هستند فایل های موجود بر روی سرور را مرور کرده و سپس فایل موردنظر و انتخابی را پخش نمایند.
  • یک کنترلر چند رسانه ای دیجیتال که قادر به یافتن فایل ها بر روی سرور بوده و سپس تفسیر می نماید که ابزار پخش کننده کدام فایل را از روی سرور شروع به پخش نماید، برای ساده تر شدن موضوع می توان یک تلفن هوشمند را مثال زد که ابتدا کاربر را قادر می سازد فایل های روی سرور را مرور کرده و سپس به تلویزیون اطلاع میدهد فایل انتخابی کاربر کدام است و تلویزیون به سراغ سرور رفته و آن فایل را پخش می کند.
  • پرینتری که از DLNA پشتیبانی به عمل بیاورد. با چنین پرینتری در صورتیکه یک دوربین دیجیتالی با پشتیبانی از ارتباط با شبکه های بی سیم و استاندارد DLNA داشته باشید می توانید مستقیماً عکس های خود را از روی دروبین به پرینتر فرستاده و آنها را پرینت کنید.

البته لیست یاد شده لیست کاملی از ابزارهایی که می توانند از DLNA پشتیبانی به عمل بیاورند نیست و هنوز می توان کلاس های گوناگون دیگری را نیز تعریف نمود.

ابزارهای دارای پشتیبانی DLNA می بایست یکدیگر را به صورت کاملاً اتوماتیک بر روی شبکه ی محلی و خانگی پیدا کنند البته با این پیش فرض که قابلیت DLNA در آنها و از طریق گزینه ی مرتبط فعال گردیده باشد. برای مثال می توانید از گزینه ی Play یا پخش در ویندوز مدیا پلیر جهت پخش یک فایل ویدئویی بر روی کنسول بازی اکس باکس استفاده کنید در این شرایط کامپیوتر شخصی شما کنسول بازی را متوجه می کند که مقصد پخش این فایل است و به کنسول اطلاع می دهد که لازم است فایل را استریم کرده و به کاربر بر روی نمایشگری که به آن متصل شده نمایش دهد.

3

DLNA محصولی متعلق به سال ۲۰۰۳ است

استاندارد DLNA حدود ۱۰ سال پیش و در سال ۲۰۰۳ پدید آمد که در آن زمان دنیای چند رسانه یی ها و همینطور اینترنت بسیار نسبت به آنچه در حال حاضر می شناسیم متفاوت بود.

در اصل این استاندارد را می توان متعلق به زمانی دانست که ذخیره سازی فایل های چند رسانه یی به صورت محلی به شکل وسیعی بین کاربران رایج بود و آنها عادت داشتند این نوع از فایل های خود را بر روی یک مدیا سرور قرار داده که معمولاً هم یک کامپیوتر شخصی با هارد دیسکی حجیم بود و سپس از DLNA برای پخش این فایل های بر روی سایر ابزارها استفاده می کردند، در حال حاضر و در بسیاری از کشورهای توسعه یافته با ارائه شدن سرویس هایی همچون Hulu، نت فلیکس و… کاربرد DLNA که به صورت محلی و بر روی شبکه های خانگی است تا حد زیادی کاهش یافته.

DLNA از فرمت های رایجی مانند Mp3، ویدئوهای Mp4، WMV9 پشتیبانی به عمل می آورد ولی متاسفانه از فرمت هایی مانند WMV10، MKV یا AVI و فرمت صوتی بدون افت کیفیت FLAC را پشتیبانی نمی کند. این استاندارد حتی در فرمت هایی که پشتیبانی می کند نیز محدودیت هایی را داراست و ممکن است نتواند برخی از فایل های Mp4 با رزلوشن و یا بیت ریت بالا را پخش نماید. برخی از نرم افزارهایی که DLNA را پشتیبانی می کنند برای رفع این نقص در حین ارسال فایل ها به مقصد اقدام به تبدیل آنها به فرمت های قابل قبول برای DLNA می نمایند.

همچنین این استاندارد قادر نیست مانند ایر پلی از اپل یا کروم کست از گوگل تصویری که بر روی نمایشگر یک ابزار مشاهده می نمایید را بر روی نمایشگر یک ابزار دیگر انتقال دهد و حتما برای نمایش ویدئو لازم است فایل محلی آن در عملیات پخش دخیل باشد.

4

DLNA و زمان بازنشستگی

احتمال اینکه شما ابزاری با پشتیبانی از DLNA در اختیار داشته باشید بسیار بالا است ولی با این وجود به شکل واضحی به نظر می رسد DLNA در حال بازنشسته شدن است. بنیانگذار این استاندارد یعنی سونی در آخرین محصول خودش پلی استیشن ۴ از پشتیبانی از آن سر باز زده است و این کنسول فاقد DLNA‌ است هر چند در طرف مقابل رقیب این برند یعنی مایکروسافت از DLNA در اکس باکس وان پشتیبانی به عمل آورده. محصولات اپل نیز هرگز از DLNA پشتیبانی نکرده اند و مسلماً در آینده نیز برنامه ای برای اینکار نخواهند داشت.

DLNA برای دنیایی طراحی گردیده بود که در آن ذخیره سازی محلی فایل ها به شدت رواج داشت و در دنیای فعلی که سرویس های استریم به صورت آنلاین و ذخیره سازی بر روی فضاهای ابری به شدت جا افتاده و کاربردی شده است وجود چنین استانداردی چندان ضروری به نظر نمی رسد و می توان گفت به زودی ابزارهای بیشتری عرضه خواهند شد که این استاندارد را به فراموشی سپرده اند خصوصاً که پشتیبانی از فرمت های گوناگون فایل های چند رسانه یی توسط آن به شدت محدود بوده و به نظر نمی رسد قرار باشد به روز رسانی جدی در مورد این مسئله صورت بگیرد.

0

 

برای مجاز کردن دستگاه اندروید خود در مودم هایی که از MAC block استفاده کرده اند فهمیدن MAC address دستگاه خود واحب است ( وگرنه اینترنت بی اینترنت ) برای یادگرفتن چگونگی فهمیدن MAC address در اندروید با همیار پی سی و ” آموزش پیدا کردن MAC Address در اندروید ” همراه باشید .

۱- وارد تنظیمات وای فای دستگاه خود شوید .

findmacaddress-1

۲- سپس وارد Advanced شوید .

findmacaddress-2

۳- در صفحه ی باز شده MAC address را مشاهده می کنید .

findmacaddress-3

در صورتی که می خواهید بر روی مودم خود MAC block بگذارید ” آموزش گذاشتن Mac Block بر روی مودم های D-link ” را مطالعه نمایید .

 منبع : همیار پی سی 

0

تفاوت روتر، سوئیچ و هاب چیست؟

در صورتی که با شبکه‌های کامپیوتری سر و کار داشته باشید، حتما نام ابزارهایی نظیر هاب، سوئیچ یا روتر را شنیده‌اید. هرچند شاید این ابزارها بعضا در ظاهر بسیار شبیه به هم باشند، اما هر یک برای کاربرد متفاوتی طراحی و تولید شده‌اند. در ادامه به بررسی تفاوت‌های این سه ابزار مخصوص شبکه خواهیم پرداخت.

این روزها شبکه‌های کامپیوتری در همه جا گسترده شده‌اند و با ورود به هر سازمان، اداره یا شرکتی می‌توان انواع رک‌های ایستاده یا دیواری را مشاهده کرد که میزبان انواع سرورها، پچ پنل، روتر، سوئیچ و انواع هاب هستند. شاید در ظاهر شنیدن نام این ماژول‌ها بسیار پیچیده به نظر برسد، اما در باطن هر یک برای وظیفه‌ی خاصی طراحی شده و مورد استفاده قرار می‌گیرند.

در ادامه به بیان تفاوت سه وسیله‌ی پرکاربرد در شبکه‌های کامپیوتری خواهیم پرداخت که شامل هاب، سوئیچ و روتر است. همانطور که اشاره کردیم هر سه این وسیله‌ها از جمله‌ی ابزار‌های مورد استفاده در شبکه‌های کامپیوتری هستند. برای درک بهتر هر یک از این وسیله‌ها بهتر است به تعریف هر یک پرداخته و چرایی وجود و وظایف هر یک را بررسی کنیم.

 

هاب

هاب وسیله‌ای است که چندین رایانه را در یک شبکه‌ی محلی به یکدیگر متصل می‌کند. هر یک از اطلاعاتی که در شبکه رد و بدل می‌شود، به تمام پورت‌های هاب که سوی دیگر آن وسیله‌ای دیگر قرار دارد، ارسال می‌شود.

هاب‌ها توانایی تفکیک آدرس‌های ورودی و خروجی را نداشته و نمی‌توانند پیام‌های دریافتی را برای عضو مشخصی از شبکه ارسال کنند، از این‌رو بسته‌های دریافتی از یک پورت به تمام پورت‌های موجود ارسال می‌شود

برای مثال در صورتی در شبکه‌ی رایانه‌ای ۵ کامپیوتر وجود داشته باشد و یکی از رایانه‌ها پیامی را برای یک رایانه‌ی دیگر تحت همین شبکه که از وجود هاب بهره می‌برد، ارسال کند، تمام چهار رایانه‌ی دیگر پیام ارسال شده را دریافت خواهند کرد، هرچند نیازی به دریافت اطلاعات مورد نظر ندارند.

هاب

مزایای هاب

استفاده از هاب چندان پیشنهاد نمی‌شود، مگر اینکه موارد امنیتی از درصد اهمیت بسیار پایینی برخوردار باشد. استفاده از هاب به منزله‌ی ارسال سند به تمام کارمندان یک کمپانی در حالتی است که سند مورد نظر باید فقط به دست یک فرد خاص می‌رسید.

 

سوئیچ

با استفاده از سوئیچ می‌توان چندین رایانه را با استفاده از ارتباط LAN به یکدیگر متصل کرد. پس از آنکه اولین بسته ارسال شد، سوئیچ جدولی را تشکیل می‌دهد که ابزارهای متصل در شبکه را با استفاده از جدول مک آدرس به یکدیگر متصل می‌کند.

سوئیچ برخلاف هاب، می‌تواند بین رایانه‌های مختلف در شبکه فرق قایل شود. سوئیچ‌ها قادرند با استفاده از مک آدرس رایانه‌ها و ابزارهای متصل روی شبکه، مشخص کنند که هر ابزار به چه پورتی متصل شده است.

سوئیچ

مزایای سوئیچ

در زمان ایجاد شبکه‌های کامپیوتری، هاب به علت داشتن قیمت پایین‌تر پیشنهاد می‌شود، اما بهره‌گیری از هاب باعث ایجاد سربار زیاد در شبکه می‌شود که این مشکل با سوئیچ حل می‌شود، چراکه سوئیچ با در اختیار داشتن آدرس هر رایانه در شبکه، بسته‌های موجود را به رایانه‌ی یا هر ابزار مبتنی بر شبکه‌ای ارسال می‌کند که مقصد بسته‌ی مورد نظر است.

برای مثال فرض کنید که رایانه‌ی A‌ در پورت یک می‌خواهد در شبکه بسته‌ای را به رایانه‌ی C در پورت چهار ارسال کند. سوئیچ قادر است با اطلاع از آدرس هر یک از رایانه‌ها بدون اشغال پهنای باند بیشتر، بسته‌ی مورد نظر را به مقصد ارسال کند.

 

روتر

روترها ابزارهایی هستند که با استفاده از آن‌ها می‌توان بسته‌ها را بین شبکه‌های مختلف ارسال و دریافت کرد. بسته‌های ارسالی در شبکه حاوی آدرس‌هایی هستند که مقصد را نشان می‌دهد. روترها با استفاده از این آدرس، بسته‌ی مورد نظر را به مقصد می‌رسانند. روتر زمانی مورد استفاده قرار می‌گیرد که شبکه‌ی داخلی به شبکه‌ی گسترده‌تری متصل شده باشد. زمانی که شما جستجویی را در گوگل انجام می‌دهید، روتر شما بسته‌های مورد نظر را به سمت سرورهای گوگل ارسال می‌کند تا پردازش صورت گیرد.

برای درک بهتر این موضوع بهتر است ایمیل را در نظر بگیرید. در صورتی که بخواهید ایمیلی را به یکی از هم اتاقی‌های خود در منزل ارسال کنید، آدرس Room A برای ارسال ایمیل کافی است، اما اگر اتاق دریافت کننده‌ی ایمیل در منزل دیگری باشد، باید به همراه اطلاعات ایمیل، داده‌های دیگری را نیز اضافه کنید. در این مرحله شما کد پستی را اضافه می‌کنید، اما در صورتی که گیرنده در استان یا ایالت دیگری باشد، کدپستی نیز به تنهایی کافی نیست و باید بسته‌ی مورد نظر به همراه آدرس پستی و کد پستی همراه شده و تحویل اداره‌ی پست محلی شود تا بسته به مقصد برسد.

روتر

مزایای روتر

اصلی‌ترین وظیفه‌ی روتر را باید ارسال بسته‌ها بین دو شبکه‌ی مختلف بدانیم، هرچند روترهای جدید عرضه شده به بازار قابلیت‌های بیشتری را در اختیار کاربران قرار می‌دهند که در ادامه به آن‌ها اشاره می‌کنیم:

  • وجود ۴ تا ۸ پورت شبکه که امکانات اشتراک گذاری ابزارهایی نظیر پرینتر را بصورت محلی با سایر رایانه‌های موجود در شبکه امکان پذیر می‌کند.
  • روترهای جدید از قابلیت NAT یا Network Address Translator پشتیبانی می‌کنند که این موضوع امکان اختصاص دادن مجموعه‌ی IP‌های داخلی را برای شبکه در کنار دریافت IP‌ از شبکه‌ی گسترده‌ی بیرون نظیر ISP یا WAN را در اختیار کاربران قرار می‌دهد. این وظیفه کاری است که مودم‌های ADSL کنونی نیز آن را انجام می‌دهند.
  • DHCP‌یا Dynamic Host Configuration Protocol که یک IP‌جدید را به هر ابزاری که به روتر متصل شده باشد، بصورت خودکار اختصاص می‌دهد.
  • فایروال برای محافظت از شبکه‌ی داخلی
  • وجود پورت WAN برای اتصال به یک مودم که امکان اتصال به سرویس اینترنت یک ISP را فراهم می‌کند.
  • پشتیبانی از اتصال بی‌سیم که امکان اتصال گجت‌های بی‌سیم را نیز به روتر فراهم می‌کند.

در صورتی که با هر یک از این ابزارها آشنا بوده و با نمونه‌هایی از ابزارهای شبکه کار کرده‌اید، تجربیات خود را با ما و دوستانتان به اشتراک بگذارید.

منبع makeuseof

 

0

سیستم جی پی اس (GPS) چگونه کار می‌ کند؟

سیستم موقعیت یاب ماهواره یا جی پی اس (GPS) را باید یکی از کاربردی‌ترین فناوری‌هایی خواند که این روزها در انواع گجت‌های هوشمند و خودروهای جدید قابل استفاده است.

استفاده از جی‌‌پی‌اس این روزها به امری عادی بدل شده است. امروزه اغلب افراد در زمان مسیریابی دیگر به سراغ استفاده از نقشه‌‌های سنتی نمی‌روند و از گجت‌های هوشمند خود نظیر گوشی‌های هوشمند، تبلت یا خوردوهایی که به سیستم‌های نقشه خوانی مجهز هستند، استفاده می‌کنند. این روزها سرویس‌های مسیریابی متعددی وجود دارند که شاید شناخته‌شده‌ترین آن‌ها گوگل مپس باشد. اغلب سرویس‌های موجود از سیستم جی‌پی‌اس استفاده می‌کنند.

در ادامه به بررسی زیرساخت‌های جی‌پی‌اس و فرآیند پشت پرده برای ارائه‌ی این سرویس در کنار تغییرات ممکنی که احتمالا در آینده رخ خواهد داد، خوهیم پرداخت. با استفاده از سرویس جی‌پی‌اس می‌توان بهترین مسیر را برای رسیدن به مقصد انتخاب کرد، از مسیرهای پرترافیک آگاه شد و امکان شناسایی کسب و کار شما را برای فروشندگان خدمات و کالاها روی نقشه‌ها امکان پذیر می‌کند.

GPS چگونه کار می کند

سیستم GPS چگونه کار می‌کند؟

از سال ۱۹۹۴ میلادی بیش از ۱۲ ماهواره برای ارائه سرویس جی‌پی‌اس راهی مدار زمین شده‌اند. این ماهواره‌ها در ارتفاع ۲۱٫۰۰۰ کیلومتری زمین به سر می‌برند که در شش گروه یا سطح مختلف قرار گرفته‌اند. ماهواره‌های مورد نظر به نوعی تنظیم شده‌اند که هیچ‌گاه با حرکت در مدارهای مختلف روی همدیگر همپوشانی ندارند. هر یک از این ماهواره‌ها با حرکت از سوی غرب به شرق و داشتن سرعت ۱۲٫۸۷۴ کیلومتر در ساعت، دو بار در روز کره‌ی زمین را دور می‌زنند. هر یک از ماهواره‌ها بصورت مداوم اطلاعات زیر را به ایستگاه‌های زمینی گزارش می‌دهند:

  • کد Pseudorandom که شماره‌ی اختصاصی برای هر یک از ماهواره‌ها را نمایش می‌دهد.
  • اطلاعات تقویمی که مربوط به ارسال اطلاعات شامل تاریخ، زمان و سلامت ماهواره است. عدم سلامت فیزیکی ماهواره بدین معنی است که موقعیت ماهواره تغییر کرده یا مشکل دیگری برای کاربران ایجاد شده است.
  • تقویم نجومی، با استفاده از این فاکتور ماهواره اطلاعات تقویم نجومی را نیز برای ایستگاه‌های زمینی ارسال می‌کند.

زمانی که شما از سیستم جی‌پی‌اس روی گوشی هوشمند، تبلت یا خودرو یا هر وسیله‌ی دیگری استفاده می‌کند، دو فاکتور TOA (زمان رسیدن پیام به دست گیرنده) و TOF (زمان اختصاص یافته بین خروج پیام و رسیدن به دست گیرنده) به سیستم جی‌پی‌اس که در اختیار شما است، ارسال می‌شود. با در دست بودن المان مشخص سرعت نور و مکان ارسال و دریافت سیگنال، دریافت کننده‌ی GPS موقعیت مکانی شما را روی زمین مشخص می‌کند. زمانی که برای مثال با استفاده از خودروی شخصی خود در بزرگراه در حال حرکت هستید، سیستم جی پی اس مورد استفاده، سرعت حرکت را محاسبه کرده و به شما نمایش می‌دهد که غالبا از سرعتی که خودروی شما نمایش می‌دهد، کمتر است، این به معنای اشتباه سیستم جی پی اس نیست و باید به این سیستم اعتماد کرد، چراکه کیلومتر شمار خودروها معمولا سرعت حرکت را کمی بیشتر از مقدار واقعی آن نمایش می‌دهند. با توجه به اینکه سیگنال ارسال شده توسط ماهواره علت عبور از لایه‌های مختلف جو نظیر یونوسف، لایه بالایی جو در فاصله‌ی ۶۰ تا ۱۰۰۰ کیلومتری سطح زمین دچار تاخیر می‌شود، از این‌رو ماهواره‌های جی‌پی‌اس سیگنال‌های خود را با اعمال فاکتوری برای اصلاح موارد ارسال شده، مخابره می‌کنند.

جی‌پی‌اس برای اطلاع از موقعیت مکانی شما نیازمند ارتباط با سه ماهواره‌ در مدار زمین است که البته ماهواره‌ی چهارم نیز برای تعیین ارتفاع کاربر مورد استفاده قرار می‌گیرد. در صورتی که بیش از چهار ماهواره‌ی شناسایی شده و سیستم دریافت کننده‌ قادر به برقراری ارتباط باشد، کیفیت تشخیص موقعیت مکانی کاربر بسیار بالاتر خواهد بود و دقت این سیستم افزایش پیدا می‌کند. در صورتی که عوامل مخل وارد چرخه‌ی موقعیت یابی شوند، ماهواره‌ها از فاکتورهای اصلاح برای بالا بردن دقت سیستم جی پی اس استفاده می‌کنند.

اولین ماهواره‌ی مربوط به سیستم جی‌پی‌اس در سال ۱۹۷۸ میلادی راهی مدار زمین شد. در حال حاضر ماهواره‌های موجود در مدار زمین که تحت سیستم جی‌پی‌اس فعالیت می‌کنند می‌توانند تا ۱۰ سال بصورت عملیاتی کار کنند. هر یک از ماهواره‌ها روی زمین وزنی بیش از ۹۰۰ کیلوگرم دارند و قطر هر یک به بیش از پنج متر می‌رسد که البته این قطر با احتساب پره‌های مربوط به قرارگرفتن باتری‌های خورشیدی محاسبه شده است. فرستنده‌ی ماهواره‌ها سیگنال‌هایی را با قدرت ۵۰ وات مخابره می‌کنند.

البته باید به این نکته نیز اشاره کرد که پیشرفت در حوزه‌ی مکان‌یابی روز به روز پیشرفته‌تر شده و دستگاه‌های گیرنده‌ی مورد استفاده روی زمین نیز هر روز دقیق‌تر و کوچک‌تر از پیش می‌شوند. دارپا تراشه‌ی جی‌پی‌اس را توسعه داده که از سکه‌ی یک پنی کوچک‌تر بوده و از وجود سه ژیروسکوپ، سه شتاب سنج و ساعت داخلی بهره می‌برد. تحقیقات دیگری نیز در جریان است تا زمان‌بندی تراشه‌های دریافت کننده‌ی جی‌پی‌اس را بیش از پیش بهبود بخشد. هدف از تمام این اقدامات، توسعه‌ی سیستم جی‌پی‌اس بسیار پیشرفته‌ای است که قدرت آن با سیستم‌های چند هزاردلاری برابری کرده و می‌توان از آن روی سیستم خودروهای اطلاع‌رسانی خودروها استفاده کرد.

دریافت کننده GPS چقدر دقیق است

قدرت دریافت کننده‌ی سیستم جی پی اس مورد استفاده روی گجت‌ها تا چه اندازه دقیق است؟

سیستم جی‌پی‌اس برای اولین بار با کاربری نظامی به منظور افزایش دقت ناوبری در زیردریایی‌، هواپیما و سایر ادوات نظامی مورد آغاز به کار کرد. سیستم جی‌پی‌اس به گونه‌ای تنظیم شده بود که تا سال ۲۰۰۰ اطلاعات با دقت کمتری را برای کاربران غیرنظامی ارسال می‌کرد. در صورت استفاده‌ی غیرنظامی از این سرویس، سیگنال‌ها بصورت رمزنگاری نشده به دریافت کننده ارسال می‌کرد که از این‌رو دقت موقعیت یابی در آن زمان ۱۰۰ متر بود. دقت ۱۰۰ متری برای استفاده در سیستم‌های ناوبری نظیر خودرها و مسیریابی چندان کاربردی نبود، چراکه برای مثال در صورت نیاز به دور زدن در تقاطع بعدی، دقت ۱۰۰ متری هیچگاه قادر به راهنمایی در مسیر درست نبود.

با توسعه‌ی سیستم Defferential GPS که از ایستگاه‌های زمینی بهره می‌برد، دقت سیگنال‌های ارسال شده توسط ماهواره‌ها به ۱۵ متر افزایش یافت، بطوریکه حتی در برخی موارد دقت موقعیت یابی کمتر از چند سانتی‌متر نیز ثبت شده بود. همزمان با این موضوع اداره‌ی هوانوردی فدرال، گارد ساحلی و وزارت ترابری درخواستی را مبنی بر در دسترس بودن این سیستم صادر کردند. بیل کلینتون، رئیس جمهور وقت ایالات متحده‌ی آمریکا دستور داد تا در دسترس بودن انتخابی سیستم جی‌پی‌اس از سال ۲۰۰۰ از بین رفته و در اختیار همگان قرار گیرد.

امروزه سیستم جی‌پی‌اس مورد استفاده در خودروها دقتی در حدود ۱۰ تا ۱۵ متر دارد. همچنین قیمت دریافت کننده‌ی ماهواره‌ای جی‌پی‌اس نیز به کمتر از چند دلار کاهش یافته است. امروزه رسیورهای معمولی مورد استفاده در گجت‌های مختلف و خودروها دقتی تا ۳ متر دارند، حال آنکه نمونه‌های گران قیمت دقت خود را تا چند سانتی‌متر نیز کاهش داده‌اند. برای مثال سیستم Trimble Total Station GPS دقتی کمتر از ۳ سانتی‌متر دارد. افزایش دقت سیستم های موقعیت یاب ماهواره‌ای بدین معنی است که می‌توان از این سیستم‌ها برای کنترل ابزار‌های ریموت راه‌سازی استفاده کرد.

در صورتی که خودروی شما از سیستم موقعیت یاب قدیمی با دقت ۱۰ تا ۱۵ متری استفاده می‌کند، یک حقه در زمان مسیریابی برای پوشش دقت پایین استفاده می‌شود. برای مثال در صورتی که در بزرگراهی شمال به جنوب در حال حرکت باشید و در نزدیکی شما راه فرعی یا خروجی وجود نداشته باشد، نشانگر موقعیت یاب در مسیر مورد نظر باقی می‌ماند، اما در صورتی که یک دوراهی یا خروجی در مسیر وجود داشته باشد، نشانگر مسیریاب شما را به سمت شمالی‌ترین راه هدایت خواهد کرد. در صورتی که شما مسیری دایره‌ای طی کرده یا از مسیر اصلی به فرعی وارد شده یا دور بزنید، سیستم دوباره خود را کالیبره می‌کند. سیستم موقعیت یاب ماهواره‌ای معمولا از وجود ماژول‌های دیگری نیز بهره می‌برد که شامل قطب نمای داخلی، سنسور تشخیص حرکت و سرعت سنجی است تا بصورت دقیق در صورت وارد شدن به تونل نیز قادر به محاسبه‌ی دقیق مکان شما باشد.

کاربردهای دیگر سیستم GPS چیست

کاربردهای دیگر سیستم GPS در خودروها غیر از مسیریابی چیست؟

به طور حتم اصلی‌ترین کاربرد سیستم موقعیت یاب ماهواره‌ای در خودروها را باید مسیریابی و نشان دادن موقعیت مکانی روی نقشه خواند، هرچند این مورد تنها کاربرد GPS در خودروها و به طور کلی در گجت‌های هوشمند نیست. در ادامه مثال‌هایی را از کاربردهای دیگر این سرویس بیان می‌کنیم:

اعلام خودکار تصادف. در صورتی که خودرو از وجود سیتسم تله ماتیک (ترکیبی از سیستم اطلاعاتی خودرو و سیستم اطلاع‌رسانی از طریق شبکه‌ی مخابرات و دیتا) نظیر OnStar جنرال موتورز بهره ببرد، در این صورت اگر تصادفی رخ دهد، این سیستم بصورت خودکار موضوع را به مرکز تماس کمپانی اطلاع داده و از این طریق موضوع به مرکز امداد و نجات گزارش داده می‌شود. برای مثال سیستم Ford Sync با استفاده از ارتباط سیستم اطلاع‌رسانی خودرو با گوشی از طریق بلوتوث، از گوشی هوشمند کاربر برای برقراری تماس با مرکز امداد و نجات و پلیس بهره می‌برد. سیستم‌های جدیدتر مبتنی بر جی‌پی‌اس حتی قادرند تا شدت تصادف صورت گرفته را نیز مشخص کرده و علاوه بر محل وقوع تصادف، شدت تصادف را مشخص کنند. بی ام و و جنرال موتورز در حال کار روی الگوریتم‌هایی هستند تا میزان آسیب دیدگی سرنشینان خودرو را نیز پیش‌بینی کرده و وضعیت سرنشینان پس از تصادف را مشخص کند.

چراغ‌های جلویی هوشمند پیش بینی کننده. با پیشرفت روزافزون خودروها، تکنولوژی‌های جدیدی مورد استفاده قرار می‌گیرد که چراغ‌ها نیز شامل این تغییرات و پیشرفت‌ها می‌شوند. در چراغ خودروها ابتدا لامپ‌های معمولی مورد استفاده قرار می‌گرفتند اما رفته رفته شاهد ظهور چراغ‌های زنون، ال‌ای‌دی و لیزری هستیم، حال آنکه ساختار کلی چراغ‌ها نیز از بکارگیری الگوی ساده به سمت سیستم تغییر جهت دهنده با حرکت فرمان پیش رفته است، بطوریکه در صورت چرخاندن فرمان به سمت راست، چراغ‌ها نیز به سمت راست و در صورت چرخاندن به سمت چپ، به این سمت می‌گردد. اما با ظهور جی‌پی‌اس و گسترش استفاده از این سیستم در خودروها، چراغ‌ها با استفاده از نقشه و پیش از چرخش به راست و چپ، به جهت مورد نظر گردش خواهند کرد. با استفاده از این قابلیت رانندگان قادر خواهند بود تا پیش از چرخش، نقاط کور را که می‌تواند محلی برای قرار گرفتن عابرین یا خودروهای پارک شده باشند، ببینند. فورد در حال اجرای آزمایشی چنین سیستمی در خوردوهای خود است.

چراغ های مجهز به GPS

خودروهای هیبریدی و الکتریکی با دامنه‌ی حرکتی بالاتر. استفاده از داده‌های حاصل از سیستم جی‌پی‌اس در کنار مسیریابی و باتری باقی مانده در خودرو، می‌تواند فرآیند مصرف انرژی در خودروهای الکتریکی یا هیبریدی را بسیار هوشمندانه مدیریت کند. برای مثال تصور کنید که با خودروی تویوتا پریوس هیبریدی خود در حال حرکت در بزرگراه هستید، در صورتی که خودرو از پستی و بلندی یا ترافیک مسیر آگاه باشد، می‌توان تقسیم نیرو را به طور هوشمندانه انجام داد و در نتیجه در زمان سرنشینان نیز صرفه جویی کرد، بطوریکه خودرو با آگاهی از امکان شارژ خودرو از طریق ترمزگیری یا رسیدن به سرازیری به منظور شارژ، می‌تواند مسیر پیش رو را با سرعت بیشتری طی کند.

استفاه از خدمات رفاهی. این روزها سرویس‌های بسیاری وجود دارند که می‌توان با استفاده از آن‌ها نزدیک‌ترین رستوران، پمپ بنزین یا هر سرویس خدماتی را پیدا کرد، اما وظیفه‌ی تفکیک بهترین گزینه که در مسیر حرکت بوده و کاربر از آن عبور نکرده باشد، برعهده‌ی خود افراد است. با استفاده از جی‌پی‌اس و درک این موضوع که کاربر در چه مسیری حرکت می‌کند، سیستم می‌تواند بهترین گزینه را که شاید در فاصله‌ی نزدیک در مسیر مقصد باشد، معرفی کند.

اپلیکیشن‌های گوشی هوشمند. در صورتی که خودرو به سیستم هوشمند نظیر سیستم گوگل یا اپل مجهز باشد، می‌توان با استفاده از یک اپلیکیشن روی گوشی هوشمند، خودرو را استارت زده و تنظیمات دلخواه برای سیستم تهویه را اعمال کرد، با وجود سیستم جی‌پی‌اس امکان مسیریابی تا رسیدن به خودرو نیز وجود دارد که در محل‌های شلوغ نظیر پارکینگ‌ مراکز خرید و استادیوم‌ها بسیار کاربردی است.

پارکینگ هوشمند با در خودکار. این روزها بسیاری از پارکینگ‌ها در منازل و مجتع‌های مسکونی دارای درهای خودکار هستند که ورود به آن‌ها مستلزم استفاده از ریموت یا در موارد پیشرفته استفاده از سیستم خودرو برای ارسال پیامی به منظور باز کردن در است، حال آنکه در صورت استفاده از جی‌پی‌اس، در صورتی که خودرو احساس کند که در حال نزدیک شدن به در پارکینگ است، پیامی را بصورت خودکار برای باز شدن در ارسال کرده و در نتیجه بدون نیاز به اینکه توجه راننده متوجه باز کردن خودرو از طریق فشردن کلیدی باشد، در باز می‌شود.

GPS در خودروهای هوشمند

GPS و خودروهای هوشمند

این روزها اغلب خودروهای هوشمند با تکیه بر فناوری‌های بینایی ماشین که شامل انواع سنسور‌های بینایی و نقشه‌های سه بعدی است، مسیر حرکت را شناسایی کرده و به پیش می‌روند، هرچند جی‌پی‌اس نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما می‌توان نقش جی‌پی‌اس را در این خودروها پررنگ‌تر کرد. با استفاده از سیستم‌های جی‌پی‌اس که خطایی کمتر از چند سانتی‌متر دارند، می‌توان خودروهای هوشمند را به بهترین شکل ممکن در میان خطوط و به سمت مقصد هدایت کرد.

هرچند استفاده از سیستم‌های بینایی برای تشخیص مسیر بسیار کاربردی است، اما این سیستم‌ها نیز در شرایطی نمی‌توانند کارایی همیشگی را داشته باشند که از جمله‌ی آن می‌توان به هوای باراتی یا برفی اشاره کرد، چراکه برای مثال در چنین آب و هوایی نمی‌توان خط کشی جاده را به راحتی تشخیص داد و از این‌رو در چنین شرایطی سیستم جی‌پی‌اس می‌تواند به یاری خودروهای هوشمند شتافته و فارغ از هر مشکلی به هدایت خودرو بپردازد.

انواع سیستم‌های ناوبری خودروی مبتنی بر GPS

اولین سیستم‌های مبتنی بر جی‌پی‌اس برای خودروها در میانه دهه‌ی ۹۰ میلادی با سری هفت بی ام و راهی بازار شدند. این سیستم قیمتی ۲٫۵۰۰ دلاری داشت. این روزها تعداد سیستم‌های ناوبری تولید شده برای استفاده در خودروها افزایش یافته و قیمت اغلب آن‌ها ۵۰۰ دلار یا کمتر است، البته شماری از بهترین نمونه‌ها نیز قیمتی ۱٫۰۰۰ دلاری دارند. البته در اغلب خودروهایی که قیمتی فراتر از ۵۰٫۰۰۰ دلار دارند، می‌تواند چنین سیستم‌هایی را بصورت پیش فرض مورد استفاده قرار داد. معمولا سیستم‌های ناوبری که بصورت پیش فرض روی خودروها نصب می‌شوند، عملکرد بهتری دارند، چراکه آنتن سیستم جی‌پی‌اس بصورت استاندارد در سقف خودرو قرار گرفته و از این رو ارتباط با ماهواره با سرعت بیشتری انجام می‌شوند.

البته ظهور سیستم‌هایی نظیر کارپلی اپل و اندروید اتو گوگل قابلیت‌های بیشتری را در اختیار رانندگان قرار می‌دهد. بطوریکه این سیستم‌ها مسیریابی و هماهنگی سیستم خودرو با گوشی هوشمند را بسیار تسهیل کرده‌اند.

باید دید که در سال‌های آینده به بهبود دقت سیستم‌های جی‌پی‌اس، نقش این فناوری در خودروهای آینده به چه اندازه‌ی پررنگ‌تر خواهد شد.

منبع extremetech

 

0

وای فای 802.11ac با Wave 2 سرعت تبادل دو برابری را ارائه می دهد

اتحادیه وای فای استاندارد جدیدی از 802.11ac را معرفی کرده که از Wave 2 بهره می‌برد و سرعت تبادل داده در آن دو برابر گذشته است. 

چندی پیش نسخه ۵ از بلوتوث معرفی شد و حال اتحادیه وای فای در خصوص گام بعدی استاندارد 802.11ac حرف می‌زند که قابلیت wave 2 (موج ۲) به آن افزوده شده است. بر اساس اطلاعات ارائه شده، سرعت تبادل داده در این استاندارد دو برابر گذشته است.

اما موج جدید چگونه کار می‌کند؟ موج جدید به طور همزمان MIMO را گسترش می‌دهد تا بتواند از کاربرانی که در نزدیکی روتر هستند پشتیبانی کند. کانال‌های زیادی در باند ۵ گیگاهرتزی وجود دارند که بیشترین پهنای باند این کانال‌ها 802.11ac تا ۱۶۰ مگاهرتز را شامل می‌شود. این فناوری جدید باعث می‌شود که اطلاعات بیشتری در هر تبادل جا به جا شود. البته یک مسیر یا جریان فضایی بیشتری نیز در این فناوری وجود دارد که در کل ۴ جریان را شامل می‌شود.

اما چه کسانی می‌توانند از این دستاورد استفاده کنند؟ روتر‌های 802.11ac بسیار کمی هستند که می‌توانند از مزایای استاندارد جدید با بهره‌گیری از یک به روز رسانی نرم‌افزاری استفاده کنند. در ادامه چیپست‌هایی که از این فناوری پشتیبانی می‌کنند، آورده شده است:

  • Broadcom BCM94709R4366AC
  • Marvell Avastar 88W8964
  • MediaTek MT7615 AP Reference Design و MT6632 STA Reference Design
  • Qualcomm IPQ8065 802.11ac 4-stream Dual-band, Dual-concurrent Router
  • خانواده چیپست‌های Quantenna QSR1000 4×4 802.11ac Wave 2

منبع pocketnow

 

0

گاهی هنگام تغییر دی ان اس دامنه از یک هاست به هاستی دیگر ممکن است مدت زیادی وب سایت برای شما لود نشود یا سایت شما بر روی سرور قبلی به نمایش در آید که این اختلال از 1 الی 72 ساعت بسته به نوع و پنل دامنه ممکن است طبیعی باشد و طولانی شدن بیش از چند ساعت این مساله اغلب دو دلیل عمده دارد. اول کش شدن دی ان اس در آی اس پی شرکت اینترنتی که از آن استفاده می کنید و دوم کش شدن فایلها و کوکی ها و همچنین کش شدن دی ان اس در مرورگر اینترنتی شما که در این صورت باید نسبت به حذف کش DNS اقدام نمایید.

برای حذف کش دی ان اس از مرورگر سیستم خود ابتدا برنامه ی CMD را در ویندوز خود اجرا کنید (در صورت لزوم برای اجرای این برنامه با زدن دکمه های ترکیبی windows+R برنامه ی run را اجرا نموده و سپس در خط فرمان run دستور cmd را اجرا نمایید)

اجرای برنامه ی ران برای حذف کش DNS
پس از اجرا شدن برنامه cmd در خط فرمان آن دستور زیر را عینا وارد کنید

ipconfig/flushdns

 

حذف کش دی ان اس
با زدن این گزینه باید پیام زیر برای شما به نمایش در آید:

Windows IP Configuration
Successfully flushed the DNS Resolver Cache.

بعد از زدن دستورات فوق قبل از اینکه سایتی که با باز کردن آن روی کامپیوتر خود مشکل دارید را در مرورگر خود اجرا نمایید یک بار کش و کوکی های مرورگر خود را پاک کرده و سپس آدرس سایت را وارد نموده و بلافاصله بعد از زدن دکمه ی ورود (enter) دکمه های ترکیبی crtl+F5 را فشار دهید.

اگر با وجود گذشت 48 ساعت از تغییر دی ان است و انجام اقدامات فوق که مربوط به حذف کش DNS از مرورگر اینترنت می باشد موفق به رفع مشکل نشدید سعی کنید با سرویس دهنده ی اینترنت خود تماس گرفته و با اعلام آدرس سایتتان از آنها بخواهید تا مشکل را رفع کنند (معمولا آنها اقدام به حذف کش دی ان اس از isp خواهند نمود)

 

0

نقد و بررسی تقویت‌کننده‌ TP-LINK 850RE؛ با نقاط کور Wi-Fi خداحافظی کنید

0

راهنمای کامل پورت‌ها و آداپتورهای کامپیوتر

کامپیوترها و گجت‌های موبایل امروزی با گستره‌ی وسیعی از پورت‌ها ارائه می‌شوند؛ از پورت‌های USB آشناتر تا پورت‌های جدیدتری نظیر Thunderbolt 3. حتی اگر با معمول‌ترین رابط‌ها آشنا باشید گاه ممکن است پیدا کردن کابل یا آداپتور مناسب برای متصل کردن لپ‌تاپ یا تبلت به یک مانیتور، تلویزیون یا هر دستگاه جانبی دیگر دشوار باشد. زمانی که در حال خریدن یک لپ‌تاپ، تبلت هیبریدی یا کامپیوتر دسکتاپ بزرگ هستید هم بهتر است به پورت‌ها توجه ویژه‌ای داشته باشید. اگر قصد دارید نوعی خاصی از لوازم جانبی را به دستگاه خود وصل کنید قطعا وجود پورت مناسب آن کمک زیادی خواهد کرد. در غیر این صورت حداقل بهتر است بدانید که از چه آداپتوری می‌توانید برای این کار استفاده کنید. به همین دلیل ما لیست فراگیری از پورت‌های مختلف برای شما آماده کرده و در کنار معرفی و توضیح عملکرد هرکدام، نوع و هزینه‌ی تقریبی آداپتوری که در صورت مجهز نبودن دستگاه به آن پورت نیاز خواهید داشت را هم آورده‌ایم. 

آداپتور و پورت کامپیوتر - جک هدفون

جک ۳٫۵ میلی‌متری صدا

نام‌های دیگر: جک هدفون

توضیح: جک ۳٫۵ میلی‌متری معمول‌ترین جک صدا در جهان است، روی اکثر کامپیوترها، تبلت‌ها و گوشی‌های دیده می‌شود و اکثر هدفون‌ها و اسپیکرهای باسیم به آن متصل می‌شوند. برخی از دستگاه‌های قدیمی‌تر از دو جک ۳٫۵ میلی‌متری مجزا برای اتصال هدفون و میکروفون استفاده می‌کنند ولی اغلب مدل‌ها به‌روزتر هر دو کاربرد را در یک جک واحد ادغام کرده‌اند.

آداپتورهای مورد نیاز: اگر دستگاه شما جزو معدود دستگاه‌های فاقد جک ۳٫۵ میلی‌متری صداست می‌توانید از یک هدست باسیم USB، دستگاه‌های صوتی بی‌سیم بلوتوث یا یک آداپتور USB به جک ۳٫۵ میلی‌متری با قیمتی نه‌چندان زیاد استفاده کنید.

آداپتور و پورت کامپیوتر - Ethernet

پورت Ethernet

نام‌های دیگر: RJ-45، Gigabit Ethernet، ۱۰/۱۰۰ Ethernet

توضیح: این پورت که بیشتر روی لپ‌تاپ‌های تجاری و کامپیوترهای دسکتاپ یافت می‌شود اجازه می‌دهد مستقیما به یک شبکه‌ی کابلی متصل شوید. هرچند تکنولوژی Wi-Fi همچنان به پیشرفت خود ادامه می‌دهد ولی امکان اتصال از طریق Ethernet هنوز هم بسیار ارزشمند است؛ به‌ویژه در مکان‌هایی نظیر هتل‌ها که اغلب سیگنال شبکه‌ی بی‌سیم ضعیف است. در برخی از دفترچه‌های راهنما از این پورت با نام‌هایی نظیر Gigabit Ethernet یا ۱۰/۱۰۰ Ethernet یاد شده است. ولی درهرحال تمام لپ‌تاپ‌ها، مودم‌ها و کامپیوترهای مجهز به این پورت،  بدون توجه به نامی که به آن داده شده، می‌توانند از طریق آن اطلاعات را با سرعت حداکثر ۱ گیگابیت بر ثانیه ارسال و دریافت کنند.

آداپتورهای مورد نیاز: اگر دستگاه شما به پورت Ethernet مجهز نیست می‌توانید بسته به این‌که از پورت USB Type-C یا پورت قدیمی‌تر USB Type-A استفاده می‌کنید با قیمی بین ۵۰ تا ۱۰۰ هزار تومان یک آداپتور USB به Ethernet بخرید. همچنین امکان دستیابی به پورت Ethernet از طریق اتصال به یک Docking Station هم وجود دارد.

آداپتور و پورت کامپیوتر - HDMI

پورت HDMI

توضیح: این پورت شناخته‌شده معمول‌ترین پورت برای اتصال گجت‌های مختلف به تلویزیون‌هاست و همچنین روی بسیاری از مانیتورها و پروژکتورها هم دیده می‌شود. بسته به کارت گرافیک لپ‌تاپ یا کامپیوتر دسکتاپ شما ممکن است بتوانید از طریق پورت HDMI خروجی تصویر تا رزولوشن ۴K داشته باشید. البته امکان گرفتن خروجی برای دو مانیتور از طریق یک پورت HDMI واحد وجود ندارد. پورت HDMI علاوه بر تصویر صدا را هم منتقل می‌کند. بنابراین اگر مانیتور یا تلویزیون شما به اسپیکر مجهز باشد صدا را هم روی آن خواهید شنید.

اگر کامپیوتر شما خروجی HDMI دارد ولی مانیتور شما از ورودی DVI استفاده می‌کند، می‌توانید با استفاده از آداپتوری که زیر ۴۰ هزار تومان قیمت دارد یکی را به دیگری تبدیل کنید. اکثر لپ‌تاپ‌هایی که به پورت HDMI مجهز هستند از سایز اصلی یا بزرگ آن استفاده می‌کنند، ولی لپ‌تاپ‌های بسیار باریک یا تبلت‌هایی هم وجود دارند که در آن‌ها از پورت mini HDMI استفاده شده. این پورت اندکی کوچکتر است و برای استفاده از آن به یک آداپتور mini HDMI نیاز خواهید داشت.

آداپتورهای مورد نیاز: اگر لازم است به دستگاهی با پورت DVI متصل شوید یک آداپتور HDMI به DVI معمولا زیر ۴۰ هزار تومان قیمت خواهد داشت. اگر پورت USB Type-C دستگاه شما از ویدیو پشتیبانی می‌کند می‌توانید با قیمتی بین ۱۰۰ تا ۱۵۰ هزار تومان یک آداپتور USB Type-C به HDMI بخرید. اگر قصد داشته باشید از پورت HDMI کامپیوتر خود به DisplayPort مانیتور وصل شوید به یک مبدل اکتیو نسبتا گران نیاز خواهید داشت که نیازمند اتصال برق مجزا هم هست. در این مورد کابل‌های معمولی DisplayPort به HDMI کارایی نخواهند داشت.

آداپتور و پورت کامپیوتر - DisplayPort

پورت‌های DiplayPort و mini DisplayPort

توضیح: DisplayPort در حال حاضر پیشرفته‌ترین اتصال استاندارد انتقال تصویر است که می‌تواند سیگنالی با رزولوشن ۴K و فرکانس ۶۰ هرتز را به یک مانیتور ارسال کند. این پورت همچنین قادر است با استفاده از یک هاب یا داک سه مانیتور را با رزولوشن Full HD به‌طور هم‌زمان تغذیه کند. اکثر لپ‌تاپ‌هایی که به این تکنولوژی مجهز هستند یا از پورت کوچکتر mini DisplayPort بهره می‌برند یا سیگنال مربوط به آن را از طریق درگاه USB Type-C ارسال می‌کنند. بسیاری از مانیتورها و اکثر تلویزیون‌ها فاقد اتصال DisplayPort هستند ولی امکان انتقال تصویر به آن‌ها از طریق کابل و آداپتور DisplayPort به HDMI با قیمت حدود ۷۰ تا ۱۵۰ هزار تومان وجود دارد. DisplayPort هم مانند HDMI می‌تواند صدا و تصویر را از طریق یک کابل منتقل کند.

آداپتورهای مورد نیاز: اگر بخواهید از خروجی mini DisplayPort لپ‌تاپ خود برای بیش از یک مانیتور با ورودی DisplayPort خروجی بگیرید به یک هاب MST یا همان Multi-Stream Transport نیاز خواهید داشت که معمولا بین ۲۵۰ تا ۳۰۰ هزار تومان قیمت دارد و نیازمند منبع برق مجزا است. کابل‌های USB Type-C به DisplyPort یا مبدل micro DiplayPort به اندازه‌ی استاندار هم قیمتی در حدود ۴۰ هزار تومان دارند.

آداپتور و پورت کامپیوتر - DVI

پورت DVI

توضیح: به‌طورمعمول پورت خروجی DVI یا Digital Visual Interface را هیچ‌گاه روی لپ‌تاپ‌ها مشاهده نخواهید کرد ولی بسیاری از کامپیوترهای دسکتاپ و تقریبا تمام مانیتورهایی که از رزولوشن Full HD یا کمتر استفاده می‌کنند به یکی از این پورت‌ها مجهز هستند. با توجه به این‌که بسیاری از مانیتورهای مقرون‌به‌صرفه و پرفروش تنها به اتصالات DVI و VGA مجهز هستند، اغلب پورت DVI بهترین گزینه‌ی شما برای انتقال تصویر خواهد بود. خوشبختانه پیدا کردن آداپتور HDMI یا DisplayPort به DVI کار چندان دشواری نیست. پورت DVI قادر است از سیگنال خروجی تا حداکثر رزولوشن UXGA (معادل ۱۹۲۰ در ۱۲۰۰ پیکسل) با فرکانس ۶۰ هرتز پشتیبانی کند ولی برای فعال کردن یک مانیتور ۲K یا ۴K به یک اتصال ثانویه نیاز خواهد داشت که با عنوان Dual-Link DVI شناخته می‌شود.

آداپتورهای مورد نیاز: با هزینه‌ای نزدیک به ۴۰ هزار تومان می‌توانید یک کابل HDMI به DVI و با هزینه‌ای حدود ۷۰ هزار تومان می‌توانید یک کابل یا هاب DisplayPort به DVI تهیه کنید. متصل کردن خروجی DVI کامپیوتر به ورودی VGA مانیتور با یک آداپتور DVI به VGA بسیار ارزان ممکن است ولی اتصال یک مانیتور با ورودی DVI به خروجی VGA یک کامپیوتر کاری دشوار و پرهزینه خواهد بود. معمولا قیمت یک USB Docking Station که امکان اتصال به مانیتورهای Dual-DVI را داشته باشد از حدود ۳۵۰ هزار تومان شروع می‌شود.

آداپتور و پورت کامپیوتر - کارت خوان micro SD

کارت‌خوان microSD

نام‌های دیگر: شیار کارت حافظه‌ی microSD، اسلات کارت microSD، کارت‌خوان microSDHC، microSDXC

توضیح: این اسلات امکان دسترسی به محتوای مموری کارت‌های کوچک microSD را فراهم می‌کند. microSD همان نوع کارتی است که اغلب در گوشی‌های هوشمند به‌عنوان حافظه‌ی خارجی مورداستفاده قرار می‌گیرد. اگر لپ‌تاپ یا تبلت شما حافظه‌ی داخلی محدودی دارد ولی به شیار کارت microSD‌ مجهز است، خریدن یک کارت microSD نه‌چندان گران‌قیمت (حدود ۷۰ هزار تومان برای ۶۴ گیگابایت) می‌تواند کمک مفیدی برایتان باشد.

آداپتورهای مورد نیاز: اگر لپ‌تاپ شما به شیار کارت حافظه‌ی microSD مجهز نیست می‌توانید با هزینه‌ای زیر ۲۰ هزار تومان یک کارت‌خوان USB اکسترنال بخرید.

آداپتور و پورت کامپیوتر - کارت خوان SD

کارت‌خوان SD

نام‌های دیگر: کارت‌خوان سه‌کاره، کارت‌خوان چهارکاره، کارت‌خوان پنج‌کاره، کارت‌خوان SDHC، شیار کارت SD

توضیح: با استفاده از این اسلات می‌توانید به محتوای مموری کارت‌هایی دسترسی داشته باشید که اغلب در دوربین‌های دیجیتال استفاده می‌شوند. اگر مکررا نیاز به انتقال تصاویر دوربین DSLR یا دوربین بدون آینه به لپ‌تاپ یا کامپیوتر خود دارید حضور این کارت‌خوان می‌تواند کار شما را بسیار آسان کند.

آداپتورهای مورد نیاز: اگر لپ‌تاپ یا سیستم دسکتاپ شما به کارت‌خوان SD داخلی مجهز نیست می‌توانید با هزینه‌ای زیر ۲۰ هزار تومان یک کارت‌خوان USB اکسترنال بخرید.

آداپتور و پورت کامپیوتر - USB Type-A

پورت USB Type-A

نام‌های دیگر: USB معمولی

توضیح: اتصال USB یا همان Universal Serial Bus با اختلاف زیاد پرکاربردترین پورت مورد استفاده در لپ‌تاپ‌ها و کامپیوترهای دسکتاپ است. معمول‌ترین نوع پورت USB با نام USB Type-A شناخته می‌شود و شکل مستطیلی ساده‌ای دارد. بسته به سخت‌افزار سیستم این نوع پورت می‌تواند از استانداردهای USB-2.0 و USB-3.0 پشتیبانی کند. در ادامه بیشتر در مورد استاندازدها و سرعت‌های USB توضیح خواهیم داد. تعداد بی‌شماری از لوازم جانبی را می‌توانید از طریق پورت USB به سیستم خود متصل کنید؛ از کیبورد و ماوس گرفته تا انواع پرینتر، اسکنر یا آداپتورهای Ethernet. پورت‌های USB معمولی استاندارد ویدیویی خاصی برای خود ندارند ولی می‌توانید با استفاده از یک Universal Docking Station (داکی که برای یک مدل لپ‌تاپ خاص تولید نشده و از طریق اتصال USB به اکثر لپ‌تاپ‌ها متصل می‌شود) یا آداپتوری که از تکنولوژی DisplayLink پشتیبانی می‌کند به مانیتورها هم متصل شوید.

آداپتور و پورت کامپیوتر - USB Type-B

پورت USB Type-B

توضیح: این پورت USB مربعی شکل را روی هیچ کامپیوتری مشاهده نخواهید کرد ولی بسیاری از هاب‌ها، داکینگ استیشن‌ها و پرینترها از آن به‌عنوان پورت ورودی استفاده می‌کنند. برای اتصال این‌گونه دستگاه‌ها به کامپیوتر به یک کابل USB Type-A به Type-B نیاز خواهید داشت که معمولا همراه آن وسیله‌ی جانبی خواهد بود.

آداپتور و پورت کامپیوتر - USB Type-C

پورت USB Type-C

نام‌های دیگر: USB-C

توضیح: این نوع پورت USB باریک آینده‌ی پورت‌های USB خواهد بود. پورت USB Type-C که در حال حاضر هم روی برخی از گجت‌ها یافت می‌شود در آینده‌ی نزدیک جایگزین پورت USB Type-A، پورت USB Type-B و microUSB خواهد شد. پورت USB Type-C به دلیل این‌که از پورت‌های USB قبلی بسیار باریک‌تر است می‌تواند روی لپ‌تاپ‌های به‌شدت باریکی نظیر مک‌بوک ۱۲ اینچی استفاده شود. همچنین پورت USB Type-C یک پورت دورو است؛ بنابراین دیگر نگران برعکس بودن کابل هنگام اتصال به دستگاه نخواهید بود.

خوب یا بد پورت‌های USB Type-C می‌توانند از چندین استاندارد مختلف پشتیبانی کنند که البته همه‌ی آن‌ها عملکردهای یکسانی ندارند. پورت Type-C می‌تواند فایل‌ها را با یکی از دو سرعت USB 3.1 نسل اول (۵ گیگابیت در ثانیه) یا USB 3.1 نسل دوم (۱۰ گیگابیت در ثانیه) منتقل کند. این پورت می‌تواند از قابلیت USB Power Delivery هم پشتیبانی کند و در نتیجه می‌توانید لپ‌تاپ خود را از طریق آن شارژ کنید. پورت USB Type-C قادر است از طریق حالتی به نام Alt Mode به انتقال سیگنال‌های DisplayPort بپردازد یا حتی به‌عنوان یک پورت Thunderbolt انجام‌وظیفه کند.

تولیدکنندگان می‌توانند سازگاری پورت USB Type-C را با سرعت USB 3.1 نسل دوم با استفاده از یک لوگوی SS 10 نمایش دهند یا با استفاده از یک لوگوی باتری امکان شارژ کردن دستگاه از طریق آن را مشخص کنند. متاسفانه کمتر شاهد استفاده از این علایم هستیم. ولی اغلب اوقات لوگویی شبیه صاعقه در کنار پورت‌های USB Type-C دیده می‌شود که نشان می‌دهد این پورت عملکرد پورت تاندربولت ۳ را هم دارد، از بالاترین سرعت انتقال داده‌ها پشتیبانی می‌کند و می‌تواند اطلاعات ویدیویی را منتقل کند.

آداپتورهای مورد نیاز: اگر شما یک پورت USB Type-A دارید و باید دستگاهی با پورت USB Type-C را به آن وصل کنید، می‌توانید از یک کابل USB-C به USB Type-A با قیمتی در حدود ۴۰ هزار تومان استفاده کنید.

آداپتور و پورت کامپیوتر - USB 2.0

استاندارد USB 2.0

نام‌های دیگر: High-Speed USB، USB 2

توضیح: یک پورت USB 2.0 قابلیت نقل‌وانتقال اطلاعات را تا سرعت ۴۸۰ مگابیت در ثانیه دارد. USB 2.0 معمول‌ترین سرعت در پورت‌های USB محسوب می‌شود و با بخش اعظم لوازم جانبی موجود سازگار است. استاندارد USB 2.0 می‌تواند در اشکال مختلفی از جمله USB Type-A (مستطیل)، USB Type-B (مربع)، mini یا micro USB وجود داشته باشد. در لپ‌تاپ‌ها و سیستم‌های دسکتاپ پورت USB 2.0 همیشه به شکل USB Type-A خواهد بود ولی در گوشی‌های و تبلت‌ها اغلب به شکل micro USB دیده می‌شود.

آداپتور و پورت کامپیوتر - USB 3.0

استاندارد USB 3.0

نام‌های دیگر: SuperSpeed USB، USB 3

توضیح: پورت USB 3.0 که حداکثر سرعت نقل‌وانتقال آن به ۵ گیگابیت در ثانیه (بیش از ۱۰ برابر نسل قبلی) می‌رسد برای اتصال دستگاه‌هایی نظیر هارددیسک اکسترنال، حافظه‌های SSD و داکینگ استیشن‌هایی با رزولوشن بالا بسیار مناسب است. پورت‌های USB 3.0 به‌صورت خودکار با لوازم جانبی و کابل‌های قدیمی‌تر USB 2.0 سازگار هستند. پورت‌های USB 3.0‌ روی کامپیوترها از کانکتور مستطیلی شکل USB Type-A استفاده می‌کنند و معمولا از نظر بصری تفاوتی با برادران قدیمی‌تر خود ندارند. گاهی اوقات برای متمایز شدن این پورت‌های فوق‌سریع از نسخه‌ی قدیمی‌تر برای آن‌ها از رنگ آبی روشن استفاده می‌شود یا یک لوگوی کوچک SS کنارشان قرار می‌گیرد. البته این تفاوت‌های بصری به شکل استاندارد درنیامده‌اند و همیشه رعایت نمی‌شوند.

آداپتور و پورت کامپیوتر - USB 3.0

استاندارد USB 3.1 Gen 1 (نسل اول)

نام‌های دیگر: USB 3.1، SuperSpeed USB

توضیح: USB 3.1  نسل اول از نظر سرعت دقیقا با USB 3.0 برابر است (۵ گیگابیت در ثانیه) ولی تنها روی پورت‌های USB Type-C کار می‌کند. اگر کابل مناسب را در اختیار داشته باشید USB 3.1 نسل اول با دستگاه‌ها و لوازم جانبی USB 3.0 و USB 2.0 سازگار خواهد بود. ممکن است دستگاه‌هایی که از پورت USB 3.1 استفاده می‌کنند، به قابلیت USB Power Delivery هم مجهز باشند. این قابلیت به دستگاه اجازه می‌دهد از طریق پورت USB به ارسال یا دریافت انرژی با توان حداکثر ۱۰۰ وات بپردازد. این توان برای شارژ کردن باتری اغلب لپ‌تاپ‌ها کفایت می‌کند.

آداپتورهای مورد نیاز: پورت USB 3.1 ناچار است از شکل Type-C استفاده کند و در نتیجه برای استفاده از آن به کابل استاندارد Type-C‌ نیاز خواهید داشت.

آداپتور و پورت کامپیوتر - USB 3.1

استاندارد USB 3.1 Gen 2 (نسل دوم)

نام‌های دیگر: USB 3.1، SuperSpeed+ USB، SuperSpeed USB 10 Gbps

توضیح: USB 3.1 نسل دوم درست شبیه نسل اول است با این تفاوت که سرعت آن دو برابر شده و به حداکثر ۱۰ مگابیت بر ثانیه رسیده است. USB 3.1 نسل دوم هم اگر کابل مناسب را در اختیار داشته باشید با دستگاه‌ها و لوازم جانبی USB 3.0 و USB 2.0 سازگار خواهد بود.

آداپتورهای مورد نیاز: پورت USB 3.1 Gen 2 هم به کانکتور Type-C نیاز دارد ولی اگر نکته‌ی مهم اینجاست که اگر بخواهید از حداکثر سرعت آن استفاده کنید کابل شما هم باید از سرعت ۱۰ گیگابیت در ثانیه پشتیبانی کند.

آداپتور و پورت کامپیوتر - micro USB

پورت micro USB

نام‌های دیگر: micro-B

توضیح: این پورت کوچک معمولا برای شارژ کردن گوشی‌های هوشمند و تبلت‌ها به کار می‌رود ولی بعید است که آن را روی لپ‌تاپ‌ها یا کامپیوترهای دسکتاپ ببینید. پورت‌های micro USB معمول از استاندارد USB 2.0 (سرعت ۴۸۰ مگابیت بر ثانیه) پشتیبانی می‌کنند ولی دستگاه‌های معدودی (اغلب هاردهای اکسترنال) هم وجود دارند که micro USB آن‌ها چند پین بیشتر داشته و به استاندارد USB 3.0 مجهز شده است. البته همچنان امکان استفاده از کابل‌ها و کانکتورهای USB 2.0 برای پورت‌های micro USB 3.0 وجود دارد.

آداپتورهای مورد نیاز: برای اتصال گوشی هوشمند یا تبلت micro USB خود به لپ‌تاپ یا شارژر به یک کابل USB Type-A به micro USB با قیمت زیر ۱۰ هزار تومان نیاز خواهید داشت. همچنین با قیمت در حدود ۳۰ هزار تومان می‌توانید یک مبدل یا کابل USB-C به micro USB تهیه کنید.

آداپتور و پورت کامپیوتر - mini USB

پورت mini USB

 نام‌های دیگر: mini-B

توضیح: پورت mini USB نسبت به micro USB کاربرد کمتری دارد. این پورت که اندکی بزرگ‌تر است در برخی از هاردهای اکسترنال، دسته‌های بازی (برای مثال دسته‌ی PS3) و دیگر لوازم جانبی دیده می‌شود. mini USB رو هیچ کامپیوتر یا لپ‌تاپی استفاده نمی‌شود ولی یافتن کابلی که پورت Type-A، Type-C یا micro USB را به دستگاهی با پورت mini USB وصل کند کار آسانی است.

آداپتورهای مورد نیاز: یک کابل Type-A به mini USB یا micro USB به mini USB ممکن است زیر ۲۰ هزار تومان قیمت داشته باشد. قیمت کابل Type-C به mini حدود ۴۰ هزار تومان خواهد بود.

آداپتور و پورت کامپیوتر - Thunderbolt

استاندارد Thunderbolt 3

نام‌های دیگر: Thunderbolt

توضیح: پورت تاندربولت در حال حاضر سریع‌ترین اتصال موجود است که می‌تواند داده‌ها را حداکثر با سرعت ۴۰ گیگابیت در ثانیه (۴ برابر سریع‌تر از سریع‌ترین اتصال USB) منتقل کند. این استاندارد پرسرعت همچنین می‌تواند دو سیگنال DisplayPort را به‌طور هم‌زمان منتقل کند و در نتیجه از طریق یک Thunderbolt 3 می‌توان دو مانیتور ۴K را به کار انداخت. در برخی از دستگاه‌های جدید می‌توانید از Thunderbolt برای اتصال به یک کارت گرافیک اکسترنال استفاده کنید. با این روش امکان اجرای بازی‌های بسیار سنگین روی یک لپ‌تاپ بسیار باریک ممکن می‌شود.

تمام پورت‌های Thunderbolt 3 از اتصال USB Type-C استفاده می‌کنند و کارایی یک پورت USB Type-C را هم دارند. بدین ترتیب با آن‌ها می‌توانید به گستره‌ی وسیعی از لوازم جانبی USB متصل شوید و حتی به شارژ کردن تبلت یا لپ‌تاپ خود بپردازید. پیش از آمدن Thunderbolt 3 که از اواخر سال ۲۰۱۵ میلادی روی لپ‌تاپ‌ها دیده شد، استانداردهای Thunderbolt 2 و Thunderbolt اصلی وجود داشتند ولی سیستم‌های بسیار اندکی به آن‌ها مجهز بود. با استفاده از یک کابل آداپتور می‌توانید کامپیوتر مجهز به Thunderbolt 3 خود را به دستگاه‌هایی با استانداردهای قدیمی‌تر Thunderbolt متصل کنید.

آداپتورهای مورد نیاز: ممکن است بتوانید کابل‌های Thunderbolt 3 را با قیمتی در حدود ۹۰ هزار تومان هم بیابید ولی باید دقت کنید که تمام این کابل‌ها امکان پشتیبانی از حداکثر سرعت ۴۰ گیگابیت در ثانیه را ندارند و ماکزیمم سرعت بعضی از آن‌ها تنها ۲۰ گیگابیت در ثانیه است. داکینگ استیشن‌های Thunderbolt 3 که امکان اتصال به گستره‌ای از مانیتورها و لوازم جانبی را فراهم می‌کنند حداقل قیمتی در حدود ۷۰۰ هزار تومان خواهند داشت. همچنین امکان استفاده از تمام کابل‌ها، داک‌ها و دستگاه‌های USB Type-C با پورت Thunderbolt 3 هم وجود دارد. آداپتورهای Thunderbolt 3 به Thunderbolt که برای اتصال دستگاه‌های قدیمی‌تر مورد نیاز شما خواهند بود احتمالا قیمتی بیش از ۳۵۰ هزار تومان خواهند داشت.

آداپتور و پورت کامپیوتر - VGA

پورت VGA

توضیح: قدمت پدرجد تمام خروجی‌های ویدیو یعنی VGA یا همان Video Graphics Array، به سال ۱۹۸۷ میلادی برمی‌گردد. ولی این پورت هنوز هم در بسیاری از مانیتورها و پروژکتورها به کار می‌رود. البته به دلیل حجیم بودن این پورت ۱۵ پین کمتر می‌توانید آن را روی نسل جدید لپ‌تاپ‌ها و کامپیوترها بیابید. پورت VGA یک اتصال آنالوگ است و در نتیجه احتمال ضعیف شدن سیگنال آن هنگام استفاده از کابل‌های بلند وجود دارد. همچنین بیشینه رزولوشن خروجی این پورت تنها ۱۹۲۰ در ۱۲۰۰ پیکسل خواهد بود. بنابراین با توجه به استانداردهای روز این پورت از تمام گزینه‌های دیگر جذابیت کمتری دارد.

آداپتورهای مورد نیاز: امکان تبدیل خروجی پورت VGA به هیچ‌یک از استانداردهای ویدیویی دیگر نظیر DVI، DisplayPort یا HDMI وجود ندارد. ولی می‌توانید خروجی هرکدام از کانکتورهای دیگر را با استفاده از یک کابل یا آداپتور ارزان به مانیتورهای VGA بیاورید.

منبع: LAPTOP Magazine

 

0

نحوه‌ دسترسی به آدرس ip سیستم در ویندوز 10 و ویندوز 8 و 7 و چگونگی تغییر آن

همانطور که می‌دانید شبکه هر سیستم دارای آدرس ip خاص و منحصر به فرد است و تبادل اطلاعات و دسترسی به هر کدام از دستگاه‌ها، به وسیله‌ی این آدرس انجام می‌شود. با توجه به اهمیت آشنایی کاربران با این موضوع، قصد داریم در این مقاله به معرفی روش دسترسی به آدرس ip از طریق دستورات cmd پرداخته و شما را با نحوه‌ی دسترسی و تغییر ip آدرس آشنا کنیم. همچنین با نحوه‌ی تنظیم ip استاتیک برای یک دستگاه در شبکه نیز آشنا خواهید شد.

تکنولوژی‌های مدرن به این معناست که به آسانی بتوانیم دستگاه‌های خود را به صورت آنلاین در اختیار داشته باشیم و از آن‌ها استفاده کنیم و طی چند ثانیه، بتوانیم از ip address دستگاه خود، اطلاع پیدا کنیم. اما شاید انتظارات شما بیش از این باشد و بخواهید علاوه بر اطلاع از آدرس آی‌پی، بتوانید آن را نیز تغییر دهید. اگر در حال بررسی و عیب یابی تضاد بین آدرس‌های ip هستید یا از چند دستگاه در یک شبکه استفاده می‌کنید یا دوست دارید در این زمینه کنجکاوی کرده و بر دانش و اطلاعات خود اضافه کنید، بد نیست بدانید که چگونه می‌توان ip آدرس خود را بدست آورده و در صورت لزوم، تغییر دهید.

اگر از ویندوز استفاده می‌کنید، به راحتی می‌توانید با استفاده از تایپ عبارت cmd در منوی استارت، command prompt را اجرا کرده و با استفاده از دستور ipconfig، آدرس ip خود را مشاهده کنید. با استفاده از این دستور می‌توانید به کلیه‌ی اطلاعات مربوط به کلیه‌ی کارت‌های شبکه‌ی موجود روی دستگاه خود (اترنت و وایرلس) و همچنین نحوه‌ی پیکربندی آن‌ها، دسترسی داشته باشید و می‌توانید علاوه بر آدرس ip، اطلاعات تکمیلی را نیز مشاهده کنید.

ipconfig

در یک شبکه می‌توانیم با استفاده از دستور ipconfig /release و سپس ipconfig /renew، آدرس ip موجود را آزاد کرده و آدرس جدیدی برای دستگاه خود انتخاب کنیم.

اگر می‌خواهید از یک آدرس ip استاتیک استفاده کنید تا هر زمان که دستگاه به شبکه متصل می‌شود، ip تغییر نکند و ثابت باقی بماند، می‌توانید پس از باز کردن منوی استارت، عبارت Network and Sharing Center را تایپ کنید تا پنجره‌ی مربوط به آن نمایش یابد. هر جا که عبارت Connections را مشاهده کردید، روی متن آبی رنگ بعد از آن (‌احتمالا wi-fi) کلیک کنید. سپس با انتخاب گزینه‌ی Properties، در پنجره‌ی باز شده روی گزینه‌ی Internet Protocol Version 4 کلیک کنید. در این قسمت شما می‌توانید به صورت دستی یک آدرس به عنوان ip سیستم مشخص کنید تا دستگاه همیشه از همین ip استفاده کند و حتی اگر آن را مجددا بوت کنید، تغییر نکند.

اطمینان یابید که گزینه‌ی Validate settings upon exit را تیک زده باشید چون با این کار اگر ip انتخابی شما مناسب نباشد، از این موضوع مطلع خواهید شد.

 ReleaseRenew

شاید شما برای انجام کار‌های ابتدایی‌، نیازی به استفاده از ip استاتیک نداشته باشید اما اگر روزی به استفاده از آن نیاز پیدا کردید، می‌توانید از این روش استفاده کنید.

منبع makeuseof

 

0

وجود اینترنت در زندگی جامعه بشری پیشرفت قابل توجه و غیرقابل انکاری به ارمغان آورده است. دنیایی که در هر زمان و مکانی، اجازه دسترسی به اطلاعات را به شما می‌دهد. بسیاری از افراد، این واقعیت را که اطلاعات جستجو شده توسط آن‌ها فقط توسط خودشان دیده نمی‌شود، پذیرفته‌اند. ردیابی اطلاعات می‌تواند توسط وبسایت‌های بازدید شده و یا عوامل خارجی دیگر صورت پذیرد.

اگر پیش از این به فکر حفاظت بیشتر از حریم خصوصی اطلاعاتتان افتاده باشید، مطمئنا با عبارت وی‌پی‌ان (VPN) برخورد کرده‌اید. اما در صورتی که مانند بسیاری از افراد شما هم از این سیستم چیزی نمی‌دانید، نگران نباشید. پس از خواندن این مطلب، استفاده از وی‌پی‌ان در عین پیچیدگی‌های ساختاری‌اش، برای شما مثل آب خوردن خواهد بود!

 

اصول پایه در ارتباطات اینترنتی

برای درک بهتر شیوه کار وی‌پی‌ان ها، به اطلاعات بنیادین در زمینه اینترنت و شبکه نیاز دارید. شبکه، زمانی به‌وجود می‌آید که تعدادی دستگاه (کامپیوتر، تلفن همراه، تبلت و …) قادر به ایجاد ارتباط دو طرفه باشند. این ارتباط از طریق ارسال و دریافت داده‌ها بین این دستگاه‌ها به‌وجود می‌آید. اساس کار اینترنت نیز همین شیوه است، با این تفاوت بنیان شبکه جهانی بر روی تعداد زیادی دستگاه‌های مختلف در سرتاسر جهان بنا شده است.

vpn-internet basics

هنگامی که یک وبسایت توسط کاربری فراخوانده می‌شود، در حقیقت اطلاعات از حافظه یک دستگاه دیگر به دستگاه این کاربر منتقل می‌گردد. فراخوانی که در هر بار بازکردن وبسایت‌ها ارسال می‌گردد، در حقیقت “بسته”ای از داده‌ها است. این بسته‌ها، مشابه یک ایمیل، شامل آدرس دستگاه مبدا (ارسال کننده) و مقصد (وبسایت) هستند. ارسال این بسته‌ها که لزوما برای فراخوانی آدرس‌های اینترنتی ارسال می‌شود، به عوامل دیگر اجازه ردیابی فعالیت افراد در این آدرس‌ها را می‌دهد.

 

وی‌پی‌ان، بستری امن برای انتقال داده‌ها

به بیان ساده، وی‌پی‌ان شبکه‌ای است که برای دسترسی نیاز به احراز هویت دارد. برای مثال شبکه داخلی دانشگاه یا محل کارتان را در نظر بگیرید. ورود شما به این شبکه فقط با نام کاربری و گذرواژه مخصوص خودتان امکان‌پذیر است.

حال سوال این‌جا است که وی‌پی‌ان دقیقا چگونه از اطلاعات شما حفاظت می‌کند. پاسخ ساده است. پس از اتصال یک کاربر به وی‌پی‌ان، یک خط ارتباطی غیرقابل ردیابی و تونل‌مانند، بین کامپیوتر کاربر و وی‌پی‌ان ایجاد می‌گردد. داده‌های انتقال یافته از این تونل، جهت اطمینان از امنیت بیشتر با استفاده از نوعی رمزگذاری به‌خصوص، به کلی دگرگون می‌شوند.

یکی از این روش‌های رمزگذاری، جایگزینی حروف با حرف بعدی الفبا در متون است. برای مثال “اسب” به “بشپ” تبدیل می‌گردد. هرچند روش‌های امروزی بسیار پیچیده‌تر از این هستند. کلید بازگشایی رمزها نیز، تنها در اختیار کامپیوتر مبدا و وی‌پی‌ان قرار دارد. بنابراین پس از خروج اطلاعات از تونل کامپیوتر-وی‌پی‌ان، اطلاعات رمزگشایی شده و در حالت اصلی به دستگاه مقصد تحویل داده می‌شوند.

فایده دیگر رمزگذاری این است که در صورت ایجاد رخنه امنیتی در اتصالات شبکه، عوامل خارجی نخواهند توانست به اصل اطلاعات دست پیدا کنند. اطلاعات شما در تونل وی‌پی‌ان نه‌تنها از گزند عوامل مخرب دور می‌ماند، بلکه حتی برای شرکت سرویس دهنده اینترنت‌تان، به شکل تعدادی داده نامفهوم نمایش داده خواهد شد.

پس از اتصال شما به وی‌پی‌ان، وب‌گردی شما مانند همیشه خواهد بود؛ با این تفاوت که پس از ردیابی، مکان کامپیوتر شما به‌جای محل قرارگیری واقعی آن، جایی درون شبکه تعیین می‌گردد. این امر به‌واسطه تغییر در بسته داده‌هایی که پیش‌تر در مورد آن‌ها صحبت شد، میسر می‌گردد.

 

محدودیت‌ جغرافیایی را دور بزنید

در کنار هدف امنیتی وی‌پی‌ان، یکی دیگر از مهم‌ترین اهداف آن، از بین بردن محدودیت‌های جغرافیایی است که برخی شرکت‌های صاحب وبسایت‌ها و خدمات اینترنتی برای کابران خود قائل می‌شوند. مطمئنا شما هم با اخطار هایی مثل:

Sorry, This service is not available in your country.

مواجه شده‌اید. برای دور زدن محدودیت‌هایی از این‌دست، می‌توانید به سرورهای وی‌پی‌ان دیگر کشورها متصل شوید. مادامی‌که به حساب کاربری وی‌پی‌ان کشوری دیگر متصل باشید، برچسب جغرافیایی دستگاه شما در شبکه، به محل قرارگیری سرور مورد نظر تغییر می‌یابد.

برای مثال سرویس یوتیوب را در نظر بگیرید. همانطور که می‌دانید در حال حاضر دسترسی به این سرویس در برخی کشورها مسدود شده است؛ اما کاربران این کشورها به‌راحتی می‌توانند با اتصال به وی‌پی‌ان یکی از کشورهای اروپایی، برچسب جغرافیایی خود را تغییر داده و به عنوان یک کاربر اروپایی، به مشاهده ویدئوها در این سرویس اینترنتی بپردازند.

 

از کجا شروع کنم؟

پس از آشنایی با وی‌پی‌ان، احتمالا قصد یادگیری نحوه کار با آن را خواهید داشت. علی‌رغم پیچیدگی‌هایی که ساخت و اجرای یک شبکه وی‌پی‌ان در پی دارد، استفاده از آن به‌راحتی آب خوردن است. درست مانند شبکه داخلی دانشگاه یا محل کار، تنها به یک حساب کاربری نیاز خواهید داشت.

اگر از آن دسته افرادی هستید که بخش زیادی از زمان خود را به گشت و گذار در دنیای مجازی می‌پردازید، می‌توانید با استفاده از یک وی‌پی‌ان شخصی، در هرجایی از یک اتصال امن و مطمئن لذت ببرید.

بهترین راه برای عموم مردم، خرید اشتراک وی‌پی‌ان از فروشندگان این سرویس‌ها است. صدها شرکت خدماتی در زمینه وی‌پی‌ان فعالیت دارند که با پیشنهادهای مختلف مثل قیمت ارزان و یا سرعت بالا و … شما را ترغیب به خرید اشتراک وی‌پی‌ان می‌کنند. پس از خرید، اشتراک شما به شکل یک نام کاربری و گذرواژه با قابلیت شارژ مجدد ماهانه، در اختیارتان قرار خواهد گرفت.

اتصال به یک شبکه مجازی خصوصی، چه شبکه داخلی اداره شما باشد و چه یک سیستم وی‌پی‌ان، نیازمند نرم افزار خاص خود است. برای مثال اگر خواهان استفاده از سرویس‌های Nord VPN باشید، باید ابتدا نرم‌افزار مخصوص این سرویس دهنده را دانلود کنید و سپس با نام کاربری و گذرواژه خود وارد شوید، به همین راحتی.

vpn-login-screenshot-min

اما هنگام انتخاب سرویس دهنده وی‌پی‌ان بایستی دقت بسیاری به خرج دهید. مادامی که این شرکت‌ها از اطلاعات شما محافظت خواهند کرد، ممکن است شرایط جانبی دیگری را در قبال استفاده شما از سرویس‌هایشان قائل شوند. برای مثال ممکن است گزارشی از فعالیت‌های شما در پایگاه داده‌شان ذخیره کنند. با وجود شرکت‌های متنوع ارائه دهنده این سرویس‌ها، دلیلی برای پذیرش این موضوع از طرف شما وجود ندارد؛ چرا که این گزارشات می‌توانند از لحاظ قانونی علیه شما مورد استفاده قرار بگیرند. به‌همین دلیل توصیه می‌شود که هنگام ثبت‌نام، پیش از زدن تیک همه قوانین را خوانده ام، به دقت قوانین مربوط به “حفظ حریم خصوصی کاربران” شرکت مورد نظر را مطالعه کنید.

همچنین اگر از سوی شرکتی با پیشنهاد اشتراک رایگان وی‌پی‌ان روبرو شدید، به‌راحتی به آن پیشنهاد اعتماد نکنید. از آن‌جایی که ارائه سرویس وی‌پی‌ان نیازمند سرورهایی است که هزینه نگهداری بالایی دارند، این شرکت‌ها به‌ناچار نیازمند کسب درآمد در قبال ارائه سرویس‌هایشان هستند. خواه از طریق دریافت هزینه از مشترک باشد و خواه فروش اطلاعات کاربران به شرکت‌های تبلیغات اینترنتی. به یاد داشته باشید که امنیت در دنیای مجازی هم، مانند همه چیزهای با ارزش دیگر، نیاز به پرداخت هزینه دارد.

 

خطرات استفاده از وی‌پی‌ان

استفاده از وی‌پی‌ان با تمام منافعی که به‌همراه دارد، مضرات متعددی نیز دارد. همانطور که پیش‌تر ذکر شد، اطلاعات منتقل شده از طریق وی‌پی‌ان، دچار تغییر ساختار و رمزگذاری شده و سپس مجددا رمزگشایی می‌شوند. بزرگترین مشکلی که این فرآیند به‌وجود می‌آورد، افت قابل توجه سرعت دانلود است. افزایش فاصله از سرورهای وی‌پی‌ان، عامل دیگری است که ممکن است باعث کاهش سرعت اینترنت شما شود.

ایراد دیگر به مساله محدودیت در استفاده از وبسایت‌ها و خدمات اینترنتی باز می‌گردد. بسیاری از وبسایت‌های بزرگ، دسترسی اتصالات وی‌پی‌ان را به محتوای خود مسدود کرده‌اند. برای مثال سایت مشهور Netflix دسترسی به کتابخانه آمریکایی‌اش را برای تمامی اتصالات وی‌پی‌ان خارج از آمریکا مسدود می‌کند. این محدودیت حتی برای کاربران داخل خاک آمریکا که از وی‌پی‌ان دیگر کشورها استفاده می‌کنند اجرا می‌شود.

در پایان می‌توان گفت که اتصال وی‌پی‌ان، در صورتی‌که به درستی استفاده شود، در حفظ حریم اشخاص و اطلاعاتشان در دنیای مجازی بسیار مفید خواهد بود. بنابراین هنگام استفاده از آن‌ دقت کافی را به‌کار ببرید. 

منبع: Digitaltrends

0

GSM در مقابل CDMA: تقاوت در چیست؟

در بسیاری از کشورها شاید هنگام انتخاب یک اپراتور ارائه دهنده خدمات موبایلی، توجه به اینکه شبکه هر اپراتور از چه نوعی است چندان مهم نباشد. اما در برخی از نواحی جهان این موضوع اهمیت زیادی دارد. در هر صورت اگر می‌خواهید با ماهیت شبکه‌های GSM و CDMA و تفاوت این دو آشنا شوید ما در این مطلب می‌خواهیم به این موضوع بپردازیم. 

هنگامی که افراد در مورد ارائه دهندگان خدمات شبکه‌های موبایلی فکر می‌کنند، نگرانی اصلی آن‌ها مواردی از قبیل، پوشش، کیفیت، پشتیبانی، قیمت و دیگر فاکتورهای انتخاب است. اما هنگام انتخاب اپراتور تلفن‌همراه باید به اینکه شبکه اپراتور مورد نظر GSM است یا CDMA نیز توجه داشته باشید بخصوص در کشوری مثل آمریکا. اما این دو به چه معنا هستند؟ ما قصد داریم در ادامه این دو نوع شبکه بپردازیم تا تفاوت آن‌ها را بهتر درک کنیم.

GSM چیست؟

GSM به معنای سیستم جهانی برای ارتباطات موبایلی است و حالا به عنوان یک استاندارد جهانی مورد استفاده قرار می‌گیرد بخصوص در آسیا و اروپا که مجموعا در این دو قاره حدود ۲۱۰ کشور وجود دارد. این نوع شبکه‌ها در چهار فرکانس ۹۰۰ مگاهرتز، ۱۸۰۰ مگاهرتز که در آسیا مورد استفاده قرار می‌گیرد و ۸۵۰ مگاهرتز و ۱۹۰۰ مگاهرتز در شمال و جنوب آمریکا بکار گرفته می‌شود. انجمن GSM یک سازمان بین‌المللی بوده که در سال ۱۹۸۷ شروع به کار کرد و ماموریت آن توسعه و گسترش استانداردهای بی‌سیم GSM است.

GSM از نوع دیگری از TDMA (دسترسی چندگانه تقسیم زمانی) استفاده می‌کند و از این طریق باندهای فرکانس‌ها را به کانال‌های چندگانه تقسیم می‌کند. با GSM صدای ما به داد‌ه‌های دیجیتال تبدیل می‌شوند و به این داده‌ها کانال و یک شکاف زمانی داده می‌شود. در سمت دیگر دریافت کنندگان شنونده، فقط شکاف‌های زمانی اختصاص داده شده را دریافت می‌کنند که نهایتا باعث دریافت تماس می‌شوند. بدیهی‌ است که این شرایط فقط در مقادیر بسیار کم و ناچیز زمانی رخ می‌دهد و شخص دریافت کننده متوجه توقف‌ها یا برش‌های زمانی‌ که رخ می‌دهد نمی‌شود.

CDMA چیست؟

CDMA یا دسترسی چندگانه تقسیم کد، استانداری است که توسط کوالکام طراحی و حق اختراع آن نیز برای این کمپانی ثبت شده است. اما این استاندارد برای ارائه خدمات 3G از پایه و اساس استاندارهای CDMA2000 و WCDMA بهره می‌برد. در هر صورت، به دلیل ماهیتی که CDMA دارد، نتوانست مانند GSM به صورت جهانی مورد استفاده قرار گیرد و فقط ۱۸ درصد از کل شبکه‌های سراسر دنیا از CDMA استفاده می کنند که اکثرا نیز در آمریکا و توسط اپراتورهای ورایزون و اسپرینت ارائه می‌شود. همچنین در کره‌جنوبی و روسیه شاهد استفاده از این نوع شبکه‌ها هستیم. 

تماس‌های دیجیتالی شده‌ی لایه شبکه‌های CDMA یک کد منحصر به فرد را برای ایجاد تفاوت در هر تماس به آن‌ها اختصاص می‌دهد. هرگونه اطلاعات مرتبط با تماس‌ها با استفاده از کلید‌های متفاوتی، رمزنگاری می‌شوند و سپس این تماس‌ها در زمان‌های مشابهی منتقل می‌شوند. دریافت‌کنندگان نیز هر کدام یک کلید منحصربفرد دارند که سیگنال‌های ترکیب‌شده را به تماس‌های مجزا، تقسیم می‌کنند.

 

تفاوت‌ها

تفاوت gsm و cdma

در هر دو این استانداردها، چندین تماس می‌توانند در یک برج برقرار باشند، اما همانطور که مشاهده می‌کنید، مهمترین تفاوت بین این دو، در واقع به روشی که داده‌ها را به موج‌های رادیویی‌ که گوشی‌ شما می‌تواند آن‌ها را دریافت کند، تبدیل می‌کنند مرتبط می‌شود. البته موارد دیگری نیز وجود دارند که کاربران این شبکه‌ها در انتخاب خود باید توجه ویژه‌ای به آن‌ها داشته باشند وجود دارد که در ادامه آن‌ها را توضیح می‌دهیم.

  • سیم‌کارت‌ها: در کنار مزیت‌های 4G LTE، تفاوتی که بین GSM و CDMA مشاهده می‌شود، در نوع سیمکارت‌هایی است که این خدمات را ارائه می‌دهند. دستگاه‌هایی که از شبکه‌های GSM بهره می‌گیرند، معمولا با یک درگاه سیمکارت ارائه می‌شوند و این در حالی است که گوشی‌های CDMA اینگونه نیستند. به بیان دیگر، CDMA یک استاندارند بر پایه دستگاه‌ است که با شماره موبایل هر دستگاهی به طور جداگانه مرتبط است. اگر می‌خواهید گوشی‌خود را تغییر دهید، باید با اپراتور شبکه خود تماس بگیرید تا دستگاه‌ قدیمی‌تان را غیرفعال و خدمات را در دستگاه جدید شما فعال کنند. از سمت دیگر، دستگاه‌هایی که از GSM بهره می‌برند، شماره موبایل به سیمکارت وصل بوده و مرتبط است، بنابراین در جابجایی بین چند دستگاه، تنها کاری که باید انجام دهید، این است که سیمکارتتان را به دستگاه‌ جدید منتقل کنید. 
  • پوشش شبکه: پوشش شبکه به اینکه نوع آن GSM است یا CDMA بستگی ندارد، اما به زیرساختی که هر اپراتور بر مبنای آن خدمات ارائه می‌کند وابسته است. بیشترین مشترکان خدمات موبایلی در سراسر جهان بیشتر از GSM بهره می‌برند، البته غیر از آمریکا و اپراتور ورایزون که شبکه‌های آن از نوع CDMA هستند.
  • رومینگ بین‌المللی: مهم نیست که در محل زندگی شما چه نوع شبکه‌ای در دسترس است و در عوض باید بر روی محدوده دسترسی پذیری تمرکز کرد. در هر صورت هنگامی که بخواهیم در مورد رومینگ بین‌المللی صحبت کنیم، شبکه‌های GSM در رتبه بالاتری قرار می‌گیرند چراکه در سراسر جهان تعداد این نوع شبکه‌ها بیشتر است و نیز قراردادهای بین اپراتورهایی که این نوع شبکه‌ها را ارائه می‌دهد به تعداد زیاد وجود دارد. با یک گوشی که از GSM بهره می‌برد، همچنین می‌توانید در صورتی که دستگاه شما آنلاک باشد، با توجه به موقعیت مکانی که در آن هستید، یک سیمکارت محلی خریداری کنید. البته امکان دارد در حالت رومینگ نتوانید به تمامی ارتباطات داده‌ای دسترسی داشته باشید، و این مورد به دستگاه مورد استفاده و نیز قابلیت‌های شبکه بستگی دارد.

 

آینده

lte 4g

با توجه به مزیت‌هایی که شبکه‌های LTE و 4G ارائه می‌دهند، و با توجه به این که این استاندارد توسط بسیاری از اپراتورها در سراسر جهان ارائه می‌شود، تفاوت و رقابت بین GSM و CDMA روز به روز کم‌رنگ‌تر می‌شود. ممکن است شما به این نکته توجه داشته باشید که به منظور بهره بردن از امکانات و قابلیت‌های شبکه‌های 4G LTE، جدیدترین گوشی‌های هوشمند امروزی از هر دو نوع شبکه‌ مورد بحث پشتیبانی می‌کنند. درحالیکه فعلا نمی‌توان از دستگاه‌های GSM و CDMA به جای یکدیگر استفاده کرد، و هیچ وقت هم این امکان وجود نخواهد داشت، اما این موضوع به عنوان تفاوتی محسوب نمی‌شود که به خاطر آن به سمت استفاده از شبکه‌های 4G LTE پیش بروریم. اگر رومینگ بین‌الملل را به عنوان ملاک در نظر بگیریم، در هر فاصله‌ای که نیاز به برقراری ارتباط داده‌های تماس‌های صوتی 3G شما باشد، هر دو نوع شبکه GSM و CDMA از نظر دسترسی پذیری، پوشش، سرویس‌های مرتبط با مشتریان و قیمت، خدمات خوبی را در اختیارتان قرار خواهند داد. 

منبع androidauthority

 

0

هنگامی که به دنیا آمدید، یک نام و یک شماره تامین اجتماعی به شما تعلق می گیرد. هنگامی که یک ماشین می خرید، شماره گواهینامه رانندگی به دست خواهید آورد. و هنگامی که آنلاین می شوید، یک IP آدرس دریافت خواهید کرد.

 

از آن جا که این آدرس ها مانند دیگر موارد در حفظ و نگه داری خود هوشمند نیستند، فکر خوبی است که IP آدرس خود را محرمانه نگه دارید.

IP آدرس چیست؟

به عبارت ساده، IP آدرس شناسه ای است که اجازه می دهد تا اطلاعات بین دستگاه های موجود در شبکه ارسال شود. مانند اطلاعات منزل شما که حاوی اطلاعات محل آن است و باعث می شود دستگاه ها برای برقراری ارتباط در دسترس قرار گیرند.

این آدرس ها تصادفی نیستند. آن ها به صورت ریاضی تولید می شوند و توسط آپادانا (IANA) به هر مشترک اختصاص داده می گردد. آپادانا بخشی از شرکت اینترنت برای واگذاری نام ها و شماره ها است. این افراد همان مسئولین مرتب سازی و دسته بندی اسامی دامنه ها و سایر عوامل مهم.

واگذاری این آدرس ها هم تصادفی نیست، چرا که آپادانا به طور مستقیم به شما یک IP آدرس ارائه نمی دهد. در عوض، آن ها بلوکی از اعداد مختلف را به مناطق مختلف اختصاص می دهند. عنوان مثال، ایالات متحده دارای ۱۵۴۱۶۰۵۷۶۰ آدرس اختصاص داده شده به کاربران است که حدود ۳۶ درصد از تمام آدرس های IP موجود در جهان است (حداقل، تحت پروتکل IPv4).

در همین حال، واتیکان تنها دارای ۱۷۹۲۰ آدرس است. آن چه تاکنون گفته شد مقدماتی برای آشناییی بیشتر با IP آدرس ها بود که احتمالا بیشتر از نیاز شما مطرح شد. ولی حالا شما می توانید دوستان خود را با ارائه چنین اطلاعات مفیدی در مورد شبکه ها تحت تاثیر قرار دهید.

چرا IP آدرس را مخفی کنیم؟

دلایل بسیاری وجود دارد که شما را قانع کند تا فعالیت انلاین خود را مخفی کنید. مثلا IP آدرس ها می توانند  مکان فیزیکی شما را مشخص کنند، گاهی هم بسیار دقیق اتفاق می افتد. این آدرس ها نیز مانند شناسه شخصی عمل می کنند، و کمی شبیه به شماره تلفن، به تبلیغ کنندگان و مزاحمان این اجازه را می دهد که شما را ردیابی آنلاین کنند. ای نآدرس ها همچنین می توانند برای حملات هدفمند علیه شما مورد استفاده قرار گیرند.

اما در ورای حریم خصوصی، پنهان کردن IP می توانید راهی ساده تر برای استفاده از وب باشد. جعل کردن IP به شما این امکان را می دهد که حتی محتوای فیلتر شده در ناحیه خود را نیز مشاهده کنید. اما برخی از شرکت ها، مانند Netflix کار خود را برای جلوگیری از دسترسی به محتوا از طریق VPNها شروع کرده اند.

بیشترین کاربرد مخفی کردن آدرس IP برای خبرنگاران و منتقدان دولت است. چرا که گزارش آن ها می تواند در مورد حوزه ای خطرناک یا موارد حساس باشد، که یا نباید افشا گردد یا برای امنیت ملی تهدید به شمار می رود.

چگونه IP آدرس خود را عوض کنیم؟

از آنجا که تعداد متناهی از آدرس های IP (4294967296، تحت پروتکل IPv4) وجود دارد، و دسترسی به بسیاری از آن ها فقط از طریق موقعیت مکانی امکان پذیر است، افرادی مانند من و شما لازم نیست که در مورد IP آدرس خود نگران باشیم.

ISP های (ارائه دهنده خدمات اینترنت=Internet Service Provider) ما این آدرس های IP را به ما اختصاص داده اند (که گاهی اوقات آن را باطل می کنند و دوباره به ما اختصاص می دهند)، مودم های ما از آن ها استفاده می کند، و ما با خوشحالی به کار خود ادامه می دهیم، تا زمانی که بخواهیم چیزی را تغییر دهیم.

اگر چه تعداد بسیار کمی از ما مسئول آدرس IP خودمان هستیم، اما راه هایی برای تغییر آن وجود دارد. با کمی جست و جو در اینترنت می توانید از تمام روش های زیرکانه و محرمانه ای که می توانید آدرس جدید دریافت کنید، به دست خواهید آورد. حتی سایت هایی وجود دارد که می توانند این کار را انجام دهند.

شما همچنین می توانید مودم خود را برای یک دوره زمانی کوتاه خاموش کنید و ببینید که آیا ISP به شما یک آدرس جدید اختصاص می دهد یا خیر. اکثر افرادی که زیاد به این حوزه وارد نیستند از این روش برای تغییر آدرس IP خود استفاده می کنند. یا حتی شما می توانید به طور مستقیم با ISP خود تماس بگیرید و درخواست آدرس جدید کنید، اما ممکن است با برخی از سوالات خسته کننده مواجه شوید.

 

منبع: pcmag

0

قسمت دوم و پایانی:رایانش ابری

دوستان و سروران عزیز،در قسمت اول رایانش ابری با مفاهیم اولیه،اصول کار و همچنین مزایای رایانش ابری آشنا شدیم.این ک با قسمت و پایانی از پردازش های ابری با ما همراه باشید.

 

تاریخچه

پیدایش مفاهیم اساسی رایانش ابری به دهه ۱۹۶۰ بازمی گردد. زمانی که جان مک کارتی اظهار داشت که «رایانش ممکن است روزی به عنوان یکی از صنایع همگانی سازماندهی شود». تقریباً تمام ویژگیهای امروز رایانش ابری (تدارک الاستیک، ارائه به صورت یک صنعت همگانی، برخط بودن و توهم دسترسی به عرضه نامحدود) به همراه مقایسه با صنعت برق و شکل‌های مصرف عمومی وخصوصی و دولتی وانجمنی را پارک هیل داگلاس در کتابی که با عنوان «مشکل صنعت همگانی رایانه» در سال ۱۹۶۶ مورد بررسی قرار داد. واژهٔ ابر در واقع بر گرفته از صنعت تلفن است به این گونه که کمپانیهای ارتباطات راه دور که تا دهه ۱۹۹۰ تنها خطوط نقطه به نقطهٔ اختصاصی ارائه می‌کردند، شروع به ارائه شبکه‌های خصوصی مجازی با کیفیتی مشابه و قیمتهای کمتر نمودند. نماد ابر برای نمایش نقطه مرزی بین بخشهایی که در حیطه مسئولیت کاربرند و آنهایی که در حیطه مسئولیت عرضه کننده بکار گرفته می‌شد. رایانش ابری مفهوم ابر را به گونه‌ای گسترش می‌دهد که سرورها را نیز علاوه برزیر ساخت‌های شبکه در بر گیرد.

سایت آمازون با مدرن سازی مرکز داده خود نقش مهمی در گسترش رایانش ابری ایفا کرد. بعد از حباب دات-کام آنها دریافتند که با تغییر مرکز داده‌های خود - که ماننداغلب شبکه‌های رایانه‌ای در بیشتر اوقات تنها از ۱۰٪ ظرفیت آن استفاده می‌شدو مابقی ظرفیت برای دوره‌های کوتاه اوج مصرف در نظر گرفته شده بود - به معماری ابر می‌توانند بازده داخلی خود را بهبود بخشند. آمازون از سال ۲۰۰۶ امکان دسترسی به سامانه خود از طریق وب سرویسهای آمازون را بر پایه رایانش همگانی ارائه کرد. در سال ۲۰۰۷، گوگل و آی بی ام به همراه چند دانشگاه پروژه‌ای تحقیقاتی در مقیاسی بزرگ را در زمینه رایانش ابری آغاز نمودند.در اواسط سال ۲۰۰۸ شرکت گارتنر متوجه وجود موقعیتی در رایانش ابری شد که برای «شکل دهی ارتباط بین مصرف کنندگان خدمات فناوری اطلاعات، بین آنهایی که این سرویسها را مصرف می‌کنند و آنها که این سرویسها را می‌فروشند» بوجود می‌آید.

 

اقتصاد ابری

کاربران رایانش ابری می‌توانند از هزینه سرمایه‌ای لازم برای خرید سخت‌افزار و نرم‌افزار و خدمات دوری کنند، زیرا آنها تنها برای آنچه که استفاده می‌کنند به عرضه کنندگان پرداخت می‌کنند و هزینه اولیه‌ای برای خرید تجهیزات به آنها تحمیل نمی‌شود. سایر مزایای اقتصادی این شیوه اشتراک زمانی در ارائه منابع رایانشی عبارتند از: موانع ورود به بازار کمتر، هزینه و زیر ساخت اشتراکی، سربار مدیریتی کمتر و دسترسی سریع به طیف وسیعی از برنامه‌های کاربردی.

عموماً کاربران می‌توانند در هر زمانی قراردادشان را پایان دهند (و به این وسیله از ریسک و عدم قطعیت در نرخ بازگشت سرمایه بکاهند) و غالباً سرویس‌ها زیر پوشش یک قرارداد سطح سرویس با جریمه‌های مالی قرار می‌گیرند. بنا به گفته نیکلاس کار، اهمیت راهبردی (استراتژیک) فناوری اطلاعات با استاندارد شدن و ارزان تر شدن آن کاهش می‌یابد. او استدلال می‌کند که تغییرالگووارهٔ رایانش ابری شبیه به جایگزینی ژنراتورهای مولد برق با شبکه‌های توزیع برق است که در اوایل قرن بیستم رخ داد. اگر چه کمپانیها ممکن است بتوانند هزینه‌های پیش پرداختی سرمایه‌ای را حذف کنند اما در مورد هزینه‌های عملیاتی کاهش چندانی صورت نمی‌گیرد و ممکن است در عمل هزینه‌های عملیاتی افزایش یابند. در مواردی که هزینه‌های سرمایه‌ای نسبتاً کوچک باشند یا سازمان انعطاف‌پذیری بیشتری در مورد هزینه‌های سرمایه‌ای نسبت به هزینه‌های عملیاتی داشته باشد، از دیدگاه مالی رایانش ابری انتخاب مناسبی نخواهد بود. سایر عواملی که بر میزان کاهش هزینه بالقوه استفاده از رایانش ابری تأثیر می‌گذارند عبارتند ازمیزان بازدهی مرکز داده‌ها یک کمپانی در مقایسه با فروشندگان رایانش ابری، هزینه‌های عملیاتی فعلی کمپانی، میزان پذیرش و استفاده از رایانش ابری و نوع کاربردی که باید در ابر میزبانی شود.

 

امنیت

امنیت نسبی رایانش ابری موضوعی بحث انگیز است که ممکن است پذیرش رایانش ابری را به تأخیر بیندازد.[۵۸] گروهی بر این باورند که امنیت داده‌ها وقتی که در داخل سازمان اداره شوند بالاتر است، در حالی که گروهی دیگر عقیده دارند که ارائه دهندگان سرویس انگیزه‌ای قوی برای حفظ اعتماد دارند و از این رو سطح امنیت بالاتری را بکار می‌گیرند.

 

آینده

رایانش ابری در نمودار دوره محبوبت گروه گارتنر در راس دوره محبوبت قرار دارد، در این مقطع رایانش ابری در مرکز توجهات است اما هنوز کاملاً پتانسیل‌های خود را بلفعل نکرده است. طبق پیش بینی‌های گارتنر طی سه تا چهار سال آینده رایانش ابری پتانسیل واقعی خود را نمایان می‌کند.رایانش ابری بطور چشمگیری موانع ورود به تجارت نرم‌افزاری را کاهش می‌دهد و برای شرکت‌ها روش‌های جدیدِ کسب سود را می‌نمایاند. ارائه دهندگان خدمات ابر از طریق تسهیم، بهبود دادن و سرمایه‌گذاری بیشتر در نرم‌افزار و سخت‌افزار به سود دست میابند- یکبار نصب نرم‌افزار می‌تواند نیازهای کاربران متعددی را پوشش دهد.

نیرو محرکه‌های اصلی ای که پشت سر رایانش ابر قرار دارند عبارتند از فراگیری شبکهٔ بیسیم و پهن باند، کاهش هزینه‌های ذخیره‌سازی، و بهبود تصاعدی در نرم‌افزارهای پردازشگر اینترنتی. مشتریان خدمات ابر قادر خواهند بود تا ظرفیت بیشتری را در هنگام اوج تقاضا به سیستم خود تزریق کنند، هزینه‌ها را کاهش داده، خدمات نوینی را تجربه کنند، و ظرفیت‌های بلا استفاده را حذف کنند. بدین ترتیب، وب از منابع محاسباتی قدرتمند با قیمت‌هایی قابل پرداخت، میزبانی می‌کند و سازمان‌ها بسته به شرایط اقتصادی وضعیت موجود خود- یعنی اینکه خرید نرم‌افزار و زیرساخت‌ها ارزان تر است یا خرید سرویس بر حسب نیاز- از امکانات رایانشی درون سازمانی یا خدمات ابر خارجی استفاده می‌کنند. در قرن ۲۱ شاهد افزایش تمایل استفاده از وسایل قابل حمل سبک برای دسترسی به خدمات اینترنت بجای کامپیوترهای شخصی هستیم. از آنجاییکه چنین وسایلی، امکانات پردازشی قوی ندارند (بعبارتی علاقه‌ای به داشتنِ چنین امکاناتی ندارند)، پس چه کسی قدرت پردازشی را تامین خواهد کرد؟ پاسخ به این سوال در رایانش ابر نهفته است.این تصوّر که در ۲۰۱۹، همهٔ پردازش‌های خود را از طریق لپ تاپ‌ها با هزینه‌ای کمتر از ۱۰۰ دلار انجام خواهیم داد، در حالیکه هیچ مشکلی در زمینهٔ خدمات و سطوح امنیتی نخواهیم داشت، مسلماً فراتر از واقعیت است اما مطمئناً در آینده ازابرها بشکل بسیار گسترده‌ای استفاده خواهیم کرد.پتانسیل رشد این تکنولوژی بسیار بالا برآورد شده است.

 

رایانش ابری در طی ده سال آتی به اشکال زیر بر زندگی ما تأثیر خواهد گذاشت:

- برنامه‌های درون ابر جایگزین برنامه‌هایی خواهند شد که هم اکنون به صورت محلی در دستگاه هایتان نصب شده‌اند. مانند برنامهٔ آفیس.

- اطلاعات ارزان تر و دسترسی و یافتنش آسان تر می‌گردد، زیرا ابر توسعهٔ برنامه و اتصال به شبکه‌های آنلاین را ارزان می‌کند. مانند دائرةالمعارف‌های آنلاین و سرویس‌های ذخیره‌سازی اطلاعات آنلاین.

- ابر سرویس‌های اجتماعی نوین را با اتصال کاربران از طریق شبکه‌های اجتماعی که خود ترکیبی از چند سرویس مختلف ابرند، میسر می‌سازد. مانند شبکهٔ اجتماعی فیسبوک، توییتر، گوگل پلاس و ...

- ساخت برنامه‌های جدید آسان تر خواهد شد و مبتنی بر بخش‌های ماژولار استاندارد خواهد بود. مانند سرویس PaaS گوگل (GAE).

- نقش سیستم‌های عامل اختصاصی در پردازش‌ها و رایانش‌های روزمره تقلیل می‌یابد. با ظهور سیستم عامل‌هایی مانند کروم برای شرکت گوگل و آزور برای شرکت مایکروسافت؛ و همواره و قادر خوهید بود در تمام اوقات از هرجایی به ابر متصل شوید.

1
+1

قسمت اول:آشنایی با رایانش ابری

رایانش ابری (Cloud Computing) مدل رایانشی بر پایهٔ شبکه‌های رایانه‌ای مانند اینترنت است که الگویی تازه برای عرضه، مصرف و تحویل خدمات رایانشی (شامل زیرساخت، نرم‌افزار، بستر، و سایر منابع رایانشی) با به کارگیری شبکه ارائه می‌کند. )رایانش ابری( از ترکیب دو کلمه رایانش و ابر ایجاد شده است. ابر در اینجا استعاره از شبکه یا شبکه‌ای از شبکه‌های وسیع مانند اینترنت است که کاربر معمولی از پشت صحنه و آنچه در پی آن اتفاق می‌افتد اطلاع دقیقی ندارد (مانند داخل ابر) در نمودارهای شبکه‌های رایانه‌ای نیز از شکل ابر برای نشان دادن شبکهٔ اینترنت استفاده می‌شود.

 

دلیل تشبیه اینترنت به ابر در این است که اینترنت همچون ابر جزئیات فنی‌اش را از دید کاربران پنهان می‌سازد و لایه‌ای از انتزاع را بین این جزئیات فنی و کاربران به وجود می‌آورد. به عنوان مثال آنچه یک ارائه‌دهندهٔ خدمات نرم‌افزاری رایانش ابری ارائه می‌کند، برنامه‌های کاربردی تجاری آنلاین است که از طریق مرورگر وب یا نرم‌افزارهای دیگر به کاربران ارائه می‌شود. نرم‌افزارهای کاربردی و اطلاعات، روی سرورها ذخیره می‌گردند و براساس تقاضا در اختیار کاربران قرار می‌گیرد. جزئیات از دید کاربر مخفی می‌مانند و کاربران نیازی به آشنایی یا کنترل در مورد فناوری زیرساخت ابری که از آن استفاده می‌کنند ندارند. رایانش ترجمه کلمه " Computing" است که در بعضی متون به جای رایانش از محاسبات و پردازش استفاده شده است. البته محاسبات و پردازش معادل کاملی از این کلمه نیست. زیرا بر اساس تعریف واژه نامه‌های معتبر مانند آکسفورد، لانگمن این واژه به معنای استفاده از رایانه و عملیات رایانه‌ها یا اموری است که یک رایانه انجام می‌دهد و محاسبه و پردازش تنها یکی از این امور است.

به طور نمونه یک رایانه همانطور که برای اجرای فرامین به محاسبه و پردازش می‌پردازد، به همین ترتیب مدارک و فایل‌ها را در هارد دیسک یا صفحه سخت خود ذخیره می‌کند، امکان ایجاد ارتباط میان افراد را فرآهم می‌آورد که این امور چیزی بیش از یک محاسبه و پردازش صرف است. به علاوه در معنای علوم رایانه معادل‌های دیگری برای کلمات «محاسبه» و «پردازش» وجود دارند، مانند” calculation” و” processing ”، که عدم تمایز این کلمات با یکدیگر می‌تواند منشاء اشتباه در درک این مفاهیم شود. رایانش ابری راهکارهایی برای ارائهٔ خدمات فناوری اطلاعات به شیوه‌های مشابه با صنایع همگانی (آب، برق، تلفن و ...) پیشنهاد می‌کند. این بدین معنی است که دسترسی به منابع فناوری اطلاعات در زمان تقاضا و بر اساس میزان تقاضای کاربر به گونه‌ای انعطاف‌پذیر و مقیاس‌پذیر از راه اینترنت به کاربر تحویل داده می‌شود. همانطور که کاربر تنها هزینه برق یا آب مصرفی خود را می‌پردازد. در صورت استفاده از رایانش ابری نیز کاربر تنها هزینه خدمات رایانشی مورد استفاده خود (اگر هزینه از کاربر دریافت شود) را پرداخت خواهد کرد.

با پیشرفت فناوری اطلاعات نیاز به انجام کارهای محاسباتی در همه جا و همه زمان به وجود آمده است. همچنین نیاز به این هست که افراد بتوانند کارهای محاسباتی سنگین خود را بدون داشتن سخت‌افزارها و نرم‌افزارهای گران، از طریق خدماتی انجام دهند. رایانش ابری آخرین پاسخ فناوری به این نیازها بوده است.موسسه ملی فناوری و استانداردها (NIST) رایانش ابری را اینگونه تعریف می‌کند: رایانش ابری مدلی است برای فراهم کردن دسترسی آسان بر اساس تقاضای کاربر از طریق شبکه به مجموعه‌ای از منابع رایانشی قابل تغییر و پیکربندی (مثل: شبکه‌ها، سرورها، فضای ذخیره‌سازی، برنامه‌های کاربردی و سرویس‌ها) که این دسترسی بتواند با کمترین نیاز به مدیریت منابع و یا نیاز به دخالت مستقیم فراهم‌کننده سرویس به سرعت فراهم شده یا آزاد (رها) گردد.این مدل رایانش ابری از ۵ مشخصه (ویژگی) اصلی، ۳ مدل خدماتی و ۴ مدل گسترش (استقرار یا deployment) تشکیل شده است.

عموماً مصرف کننده‌های رایانش ابری مالک زیر ساخت فیزیکی ابر نیستند، بلکه برای اجتناب از هزینه سرمایه‌ای آن را از عرضه کنندگان شخص ثالث اجاره می‌کنند. آنها منابع را در قالب سرویس مصرف می‌کنند و تنها بهای منابعی که به کار می‌برند را می‌پردازند. بسیاری از سرویسهای رایانش ابری ارائه شده، با به کار گیری مدل رایانش همگانی امکان مصرف این سرویسها را به گونه‌ای مشابه با صنایع همگانی (مانند برق) فراهم می‌سازند. این در حالی است که سایر گونه‌های عرضه کنندگان بر مبنای اشتراک سرویسهای خود را عرضه می‌کنند. به اشتراک گذاردن قدرت رایانشی «مصرف شدنی و ناملموس» میان چند مستاجر می‌تواند باعث بهبود نرخ بهره‌وری شود؛ زیرا با این شیوه دیگر کارسازها (سرور) بدون دلیل بیکار نمی‌مانند (که سبب می‌شود هزینه‌ها به میزان قابل توجهی کاهش یابند در عین حال که سرعت تولید و توسعه برنامه‌های کاربردی افزایش می‌یابد). یک اثر جانبی این شیوه این است که رایانه‌ها به میزان بیشتری مورد استفاده قرار می‌گیرند زیرا مشتریان رایانش ابری نیازی به محاسبه و تعیین حداکثری برای بار حداکثر (Peak Load) خود ندارند.

 

0

گلوگاه:کنترل ازدحام

در این مقاله قصد معرفی "گلوگاه" و "ازدحام" را داریم.این تعاریف را از دو منظر سخت افزار و شبکه بررسی کرده و سعی می کنیم که با زبان ساده به سوالات تمامی شما عزیزان پاسخ دهیم.با نظر به اینکه دوستان بسیاری این پرسش را از ما کرده و یا قصد ارتقاء و خرید یک سیستم کامپیوتری را دارند،تصمیم به انتشار یک مقاله جامع گرفته ایم.در اولین بخش از این مطلب شما را با کنترل ازدحام در شبکه آشنا خواهیم کرد.

 

کنترل ازدحام، (congestion control)، در شبکه شبکه‌های کامپیوتری به مفهوم جلوگیری از تجمع بیش از اندازهٔ داده‌های انتقالی در صف انتظار و در نتیجه از بین رفتن بسته‌ها می‌باشد. ازدحام زمانی رخ می‌دهد که میزان دادهٔ ورودی به گذرگاه داده بیشتر از حد تحمل آن گذرگاه باشد. گلوگاه‌ها بزرگترین منبع ایجاد ازدحام در شبکه‌های اینترنتی می‌باشند. راهکارهایی که برای جلوگیری از ایجاد ازدحام ارائه می‌شوند اکثراً بر اساس کاهش نرخ ارسال داده توسط فرستنده با توجه به ظرفیت رسانهٔ انتقال است. این مفهوم نباید با مفهوم کنترل جریان که جلوگیری فرستنده از مستغرق کردن گیرنده می‌باشد، اشتباه گرفته شود.

الگوریتم کنترل ازدحام

وقتی به بخشی از زیر شبکه تعداد بسیار زیادی بسته تحویل شود کارایی آن کاهش می یابد. به این وضعیت ازدحام «Congestion» گفته می شود. هرگاه تعداد بسته هایی که توسط ماشین های میزبان به زیر شبکه سرازیر می شوند متناسب با ظرفیت حمل زیر شبکه باشد تمام این بسته ها تحویل مقصدشان خواهند شد و تعداد بسته های تحویلی متناسب با تعداد بسته های ارسالی است. ولیکن به محض افزایش بی رویه ترافیک ، مسیریابها قادر نیستند از عهده آن برآمده و بسته ها شروع به از دست رفتن می کنند. این مسئله حادتر نیز می شود و در ترافیک بسیار بالا کارایی بطور کامل سقوط کرده و هیچ بسته ای تحویل مقصد نخواهد شد! چندین عامل می تواند به بروز ازدحام بینجامد. اگر به ناگاه دنباله ای از بسته ها بر روی سه یا چهار خط ورودی دریافت شده و خط خروجی همه آنها یکی باشد صف تشکیل خواهد شد و اگر فضای حافظه کافی برای نگهداری تمام آنها وجود نداشته باشد، بسته ها از بین می روند. پردازنده های کند نیز می توانند عامل بروز ازدحام باشند. اگر پردازنده اصلی مسیریاب در انجام وظایف محوله به خود کند عمل نماید، صف ایجاد می شود، حتی وقتی که ظرفیت خطوط خروجی بیش از حد مورد نیاز است. خطوط با پهنای باند کم نیز می توانند منجر به بروز ازدحام شوند. ارتقاء پهنای باند خطوط بدون تغییر در پردازنده ها یا بالعکس اغلب فایده چندانی ندارد و فقط جای گلوگاه و منشاء مشکل را تغییر می دهد. همچنین ارتقاء کامل یک بخش کوچک بدون تغییر در کل سیستم، فقط محل بروز مشکل و گلوگاه را جابجا می کند و در بهبود کارایی کل سیستم تاثیر چشمگیری نخواهد داشت. مشکل اساسی یک سیستم، عدم تطابق و تناسب بخشهای مختلف آن است. این مشکل تا زمانی که کلیه مولفه های سیستم متعادل نشوند باقی خواهد ماند.

تفاوت بین کنترل ازدحام و کنترل جریان

کنترل ازدحام مکانیزم هایی است جهت ایجاد اطمینان از این که زیر شبکه قادر به حمل ترافیک عرضه شده به آن هست. این مشکل یک مورد همگانی و سراسری است و از رفتار و عملکرد تمام ماشینهای میزبان، کلیه مسیریابها، عملیات پردازشی «ذخیره و هدایت» درون مسیریابها یا هر عامل دیگری که ظرفیت حمل زیر شبکه را کاهش بدهد، ناشی می شود. در مقابل کنترل جریان به ترافیک نقطه به نقطه بین یک فرستنده و گیرنده مفروض مربوط می شود و وظیفه اصلی آن ایجاد اطمینان از این موضوع است که یک فرستنده سریع نمی تواند متوالیا داده ها را با سرعتی بیش از توانایی دریافت گیرنده، ارسال نماید. در کنترل جریان، گزارشها و فیدبکهای مستقیمی از گیرنده به فرستنده ارسال می شود تا به فرستنده طرف مقابل تفهیم کند که کارها را چگونه انجام بدهد.

اصول کلی در کنترل جریان

بسیاری از مشکلات و مسائل سیستم های پیچیده مثل شبکه های کامپیوتری را می توان از دیدگاه نظریه کنترل بررسی کرد. در این روش تمام راه حل ها به دو گروه تقسیم می شوند: 1- حلقه باز 2- حلقه بسته. راه حلهای حلقه باز سعی می کنند یک مسئله را با طراحی خوب حل کرده و از همان ابتدا اطمینان بدهد که مشکلی رخ نخواهد داد. وقتی این سیستم شروع به کار و انجام فعالیت نمود هیچگونه نظارت یا تصحیح عملکرد ممکن نیست.  راه حلهای حلقه بسته مبتنی بر مفهوم حلقه فیدبک هستند. اینگونه راه کارهای کنترل ازدحام سه بخش را در بر می گیرند: 1) نظارت بر سیستم به منظور تشخیص آنکه در کجا و چه وقت ازدحام رخ داده است. 2) تحویل این اطلاعات به محلی که بایستی واکنش نشان بدهد. تنظیم عملکرد سیستم برای رفع مشکل.

سیاستهای پیشگیری از ازدحام

سیاستهای مختلفی که در لایه انتقال، لایه شبکه، لایه پیوند داده می تواند بر پدیده ازدحام تاثیر بگذارد: لایه انتقال:  سیاستهای ارسال مجدد

 سیاستهای ذخیره بسته هایی که خارج از ترتیب می رسند

 سیاستهای تصدیق وصول بسته ها

 سیاستهای کنترل جریان

 تعیین زمان انقضای مهلت تایمرها

لایه شبکه:

مدار مجازی در مقابل روش دیتاگرام در زیر شبکه

 مکانیزمهای صف بندی بسته ها و روشهای متنوع سرویس دهی سیاستهای حذف بسته

الگوریتم مسیریابی

 مدیریت طول عمر بسته ها

لایه پیوند داده:

سیاستهای ارسال مجدد

 سیاستهای ذخیره بسته هایی که خارج از ترتیب می رسند

سیاستهای تصدیق وصول بسته ها

 سیاستهای کنترل جریان

 

کنترل ازدحام، (congestion control)، در شبکه شبکه‌های کامپیوتری به مفهوم جلوگیری از تجمع بیش از اندازهٔ داده‌های انتقالی در صف انتظار و در نتیجه از بین رفتن بسته‌ها می‌باشد. ازدحام زمانی رخ می‌دهد که میزان دادهٔ ورودی به گذرگاه داده بیشتر از حد تحمل آن گذرگاه باشد. گلوگاه‌ها بزرگترین منبع ایجاد ازدحام در شبکه‌های اینترنتی می‌باشند. راهکارهایی که برای جلوگیری از ایجاد ازدحام ارائه می‌شوند اکثراً بر اساس کاهش نرخ ارسال داده توسط فرستنده با توجه به ظرفیت رسانهٔ انتقال است. این مفهوم نباید با مفهوم کنترل جریان که جلوگیری فرستنده از مستغرق کردن گیرنده می‌باشد، اشتباه گرفته شود.

الگوریتم کنترل ازدحام

وقتی به بخشی از زیر شبکه تعداد بسیار زیادی بسته تحویل شود کارایی آن کاهش می یابد. به این وضعیت ازدحام «Congestion» گفته می شود. هرگاه تعداد بسته هایی که توسط ماشین های میزبان به زیر شبکه سرازیر می شوند متناسب با ظرفیت حمل زیر شبکه باشد تمام این بسته ها تحویل مقصدشان خواهند شد و تعداد بسته های تحویلی متناسب با تعداد بسته های ارسالی است. ولیکن به محض افزایش بی رویه ترافیک ، مسیریابها قادر نیستند از عهده آن برآمده و بسته ها شروع به از دست رفتن می کنند. این مسئله حادتر نیز می شود و در ترافیک بسیار بالا کارایی بطور کامل سقوط کرده و هیچ بسته ای تحویل مقصد نخواهد شد! چندین عامل می تواند به بروز ازدحام بینجامد. اگر به ناگاه دنباله ای از بسته ها بر روی سه یا چهار خط ورودی دریافت شده و خط خروجی همه آنها یکی باشد صف تشکیل خواهد شد و اگر فضای حافظه کافی برای نگهداری تمام آنها وجود نداشته باشد، بسته ها از بین می روند. پردازنده های کند نیز می توانند عامل بروز ازدحام باشند. اگر پردازنده اصلی مسیریاب در انجام وظایف محوله به خود کند عمل نماید، صف ایجاد می شود، حتی وقتی که ظرفیت خطوط خروجی بیش از حد مورد نیاز است. خطوط با پهنای باند کم نیز می توانند منجر به بروز ازدحام شوند. ارتقاء پهنای باند خطوط بدون تغییر در پردازنده ها یا بالعکس اغلب فایده چندانی ندارد و فقط جای گلوگاه و منشاء مشکل را تغییر می دهد. همچنین ارتقاء کامل یک بخش کوچک بدون تغییر در کل سیستم، فقط محل بروز مشکل و گلوگاه را جابجا می کند و در بهبود کارایی کل سیستم تاثیر چشمگیری نخواهد داشت. مشکل اساسی یک سیستم، عدم تطابق و تناسب بخشهای مختلف آن است. این مشکل تا زمانی که کلیه مولفه های سیستم متعادل نشوند باقی خواهد ماند.

تفاوت بین کنترل ازدحام و کنترل جریان

کنترل ازدحام مکانیزم هایی است جهت ایجاد اطمینان از این که زیر شبکه قادر به حمل ترافیک عرضه شده به آن هست. این مشکل یک مورد همگانی و سراسری است و از رفتار و عملکرد تمام ماشینهای میزبان، کلیه مسیریابها، عملیات پردازشی «ذخیره و هدایت» درون مسیریابها یا هر عامل دیگری که ظرفیت حمل زیر شبکه را کاهش بدهد، ناشی می شود. در مقابل کنترل جریان به ترافیک نقطه به نقطه بین یک فرستنده و گیرنده مفروض مربوط می شود و وظیفه اصلی آن ایجاد اطمینان از این موضوع است که یک فرستنده سریع نمی تواند متوالیا داده ها را با سرعتی بیش از توانایی دریافت گیرنده، ارسال نماید. در کنترل جریان، گزارشها و فیدبکهای مستقیمی از گیرنده به فرستنده ارسال می شود تا به فرستنده طرف مقابل تفهیم کند که کارها را چگونه انجام بدهد.

اصول کلی در کنترل جریان

بسیاری از مشکلات و مسائل سیستم های پیچیده مثل شبکه های کامپیوتری را می توان از دیدگاه نظریه کنترل بررسی کرد. در این روش تمام راه حل ها به دو گروه تقسیم می شوند: 1- حلقه باز 2- حلقه بسته. راه حلهای حلقه باز سعی می کنند یک مسئله را با طراحی خوب حل کرده و از همان ابتدا اطمینان بدهد که مشکلی رخ نخواهد داد. وقتی این سیستم شروع به کار و انجام فعالیت نمود هیچگونه نظارت یا تصحیح عملکرد ممکن نیست.  راه حلهای حلقه بسته مبتنی بر مفهوم حلقه فیدبک هستند. اینگونه راه کارهای کنترل ازدحام سه بخش را در بر می گیرند: 1) نظارت بر سیستم به منظور تشخیص آنکه در کجا و چه وقت ازدحام رخ داده است. 2) تحویل این اطلاعات به محلی که بایستی واکنش نشان بدهد. تنظیم عملکرد سیستم برای رفع مشکل.

سیاستهای پیشگیری از ازدحام

سیاستهای مختلفی که در لایه انتقال، لایه شبکه، لایه پیوند داده می تواند بر پدیده ازدحام تاثیر بگذارد: لایه انتقال:  سیاستهای ارسال مجدد

 سیاستهای ذخیره بسته هایی که خارج از ترتیب می رسند

 سیاستهای تصدیق وصول بسته ها

 سیاستهای کنترل جریان

 تعیین زمان انقضای مهلت تایمرها

لایه شبکه:

مدار مجازی در مقابل روش دیتاگرام در زیر شبکه

 مکانیزمهای صف بندی بسته ها و روشهای متنوع سرویس دهی سیاستهای حذف بسته

الگوریتم مسیریابی

 مدیریت طول عمر بسته ها

لایه پیوند داده:

سیاستهای ارسال مجدد

 سیاستهای ذخیره بسته هایی که خارج از ترتیب می رسند

سیاستهای تصدیق وصول بسته ها

 سیاستهای کنترل جریان

0

توجه داشته باشید که این روش‌ها آدرس IP خود دستگاه را نشان می‌دهد. شما احتمالا از پشت یک روتر به شبکه متصل هستید بنابراین آدرس IP عمومی شما، یا همان آدرس IP روی اینترنت، فرق می‌کند و به شیوه دیگری باید آن را پیدا کنید.

 

 

ویندوز 10

روی ویندوز 10 خیلی سریع‌تر از ویندوز‌های قبلی می‌توان به این اطلاعات دست یافت. بر روی آیکون وای‌فای در قسمت اعلان‌ها یا system tray (سینی سیستم) کلیک کنید و سپس بر روی لینک Network settings (تنظیمات شبکه) کلیک کنید. اگر اتصال‌تان وای‌فای نیست می‌توانید اپ Settings (تنظیمات) را باز کرده و Network & Internet را انتخاب کنید و سپس نوع اتصال را انتخاب کنید و به دنبال اطلاعات تکمیلی بگردید.

در پنجره‌ای که ظاهر می‌شود بر روی Advanced options کلیک کنید. شما همچنین با باز کردن اپ Settings و رفتن به Network & Internet > Wi-Fi می‌توانید به این پنجره برسید. صفحه را به پایین ببرید و در ذیل عنوان Properties این اطلاعات را مشاهده کنید.

 

ویندوز 7، 8، 8.1 و 10

شما می‌توانید این اطلاعات را به طرق دیگر بر روی نسخه‌های قبلی ویندوز پیدا کنید. البته این شیوه بر روی ویندوز 10 هم کار می‌کند. کافی است کنترل پانل را باز کرده و در ذیل Network and Internet بر روی View network status and tasks کلیک کنید، بر روی Change adapter settings کنید، روی اتصالی که در حال استفاده از آن هستید راست کلیک کنید و Status را انتخاب کنید. در زیر بخش Connection بر روی دکمه Details کلیک کنید تا لیست اطلاعاتی که دنبالش بودید را مشاهده کنید.

شما همچنین می‌توانید با باز کردن پنجره Command Prompt و اجرای فرمان ipconfig به این اطلاعات دسترسی پیدا کنید:

 

Mac OS X

راحت‌ترین و ساده‌ترین راه برای پیدا کردن این اطلاعات بر روی Mac OS X نگه داشتن کلید Option بر روی صفحه کلید و کلیک بر روی آیکون وای‌فای در نوار منو در بالای صفحه است. آدرس IP در کنار عبارت IP address قابل مشاهده است. در این بخش اطلاعات دیگری در مورد شبکه بی‌سیم و آدرس IP روترتان نیز در اختیار دارید.

شما همچنین می‌توانید با کلیک بر روی منوی اپل در نوار منو در بالای صفحه و انتخاب System Preferences ، کلیک بر روی آیکون شبکه، انتخاب اتصال شبکه، کلیک روی Advanced و سپس کلیک بر روی سربرگ TCP/IP ، این اطلاعات را پیدا کنید. آدرس MAC را می‌توانید در سربرگ Hardware پیدا کنید.

 

آی‌فون و آی‌پد

برای یافتن این اطلاعات بر روی آی‌فون، آی‌پد یا آی‌پاد تاچ با سیستم عامل iOS اپل اول Settings را باز کنید. در بخش Settings بر روی Wi-Fi و سپس بر روی آیکون “i” در سمت راست اتصال وای‌فایی که به آن متصل هستید ضربه بزنید. در این صفحه آدرس IP و دیگر جزئیات شبکه را مشاهده خواهید کرد.

برای یافتن آدرس MAC از اپ Settings به General > About بروید. صفحه را پایین ببرید و به دنبال Wi-Fi Address بگردید.

 

اندروید

روی آندروید شما می‌توانید این اطلاعات را در اپ Settings پیدا کنید. با کشیدن انگشت از بالای صفحه به پایین نوار اعلان را باز کنید و بر روی آیکون چرخ‌دنده ضربه بزنید و به لیست اپ‌ها بروید و بر روی اپ Settings ضربه بزنید. در ذیل Wireless & networks بر روی گزینه Wi-Fi سپس بر روی دکمه منو و در آخر بر روی Advanced ضربه بزنید تا صفحه Advanced Wi-Fi باز شود. آدرس IP و آدرس MAC در پایین همین صفحه قابل مشاهده خواهند بود.

طبق معمول آندروید، این گزینه‌ها ممکن است بسته به سازنده دستگاه شما، در جاهایی کمی متفاوت قرار داشته باشند. فرآیند بالا بر روی نکسوس 7 با سیستم عامل آندروید 6 مارشمالو انجام شده است.

 

Chrome OS

بر روی کروم‌بوک، کروم‌باکس یا هر دستگاهی که با سیستم‌عامل کروم کار می‌کند، این اطلاعات در صفحه Settings در دسترس است. سریع‌ترین راه برای دسترسی به این اطلاعات کلیک بر روی بخش وضعیت (status area) در گوشه پایین راست صفحه و سپس کلیک بر روی گزینه Connected to و کلیک بر روی نام شبکه‌ای است که به آن متصل شده‌اید. با این کار صفحه اطلاعات باز می‌شود.

شما همچنین می‌توانید با کلیک بر  روی دکمه منو در کروم و انتخاب Settings ، صفجه تنظیمات را باز کنید. حالا در بالای صفحه Settings بر روی نام شبکه‌ وای‌فایی که به آن متصل هستید کلیک کرده و سپس مجددا بر روی آن کلیک کنید.

آدرس MAC داخل سربرگ Connection قرار دارد و آدرس IP در سربرگ Network قابل مشاهده است.

 

لینوکس

در توزیع‌های لینوکس‌های جدید این اطلاعات براحتی از بخش وضعیت یا اعلان در دسترس هستند. به دنبال آیکون شبکه بگردید، بر روی آن کلیک کرده و Connection Information را انتخاب کنید. در این قسمت آدرس IP، و دیگر اطلاعات قابل مشاهده خواهند بود. hardware address همان آدرس MAC دستگاه است.

اگر به ترمینال دسترسی دارید فرمان ifconfig را اجرا کنید. کاری با بخش “lo” نداشته باشید. تمام اطلاعات مورد نیاز شما در فسمت “eth0” ذکر شده است.

این فرآیند بر روی دستگاه‌های دیگر، مثلا کنسول‌های بازی نیز مشابه است. باید صفحه Settings را باز کنید و دنبال صفحه Status (وضعیت) بگردید تا به این اطلاعات دسترسی پیدا کنید. صفحه‌ای با عنوان Network باید جزئیات اتصال شبکه را در اختیارنان بگذارد. شاید هم این لیست در صفحه About قرار داده شده باشد. اگر نتوانستید اطلاعات مورد نیاز را پیدا کنید بد نیست نام دستگاه‌تان را در اینترنت جستجو کنید.

0

 چگونه از کاربران غیر Dropbox ای در این شبکه فایل دریافت کنیم

دراپ باکس سیستمی است که این روزها همه با آن آشنایی دارند. به طور کلی نمی توان Dropbox را به عنوان یک مخزن جمع آوری داده در نظر گرفت، بلکه با پیشرفت روز به روز، این شبکه امکان همگام سازی، اشتراک گذاری و تبادل اطلاعات را برای کاربرانش فراهم آورده است. اما اگر بخواهید از طرف کسی که کاربر دراپ باکس نیست فایلی دریافت کنید، باید وی یا عضو دراپ باکس شود و یا اینکه از روش های ثانویه استفاده کند.

یکی از روش های ساده و ثانویه این است که از وب سایت  balloon.io استفاده کنید.  Balloon یک نرم افزار ساده ی تحت وب است که می توانید از طریق آن درگاهی ایجاد کنید که کاربران غیر دراپ باکسی برایتان به حسابتان فایل ارسال کنند.

روش کار به شرح زیر است:

سایت مورد نظر را باز کنید. در این بخش توصیفی از سایت بالون خواهید دید و کافیست روی گزینه ی loggin کلیک کنید و نام و رمز کاربری خود برای حساب دراپ باکس را وارد کنید. بعد از این با استفاده از سرویس، کافیست، لینک دعوت برای ارسال فایل را ایجاد کنید:

Balloon

لینک مورد نظر را با نام خود یا نام مورد نظرتان بسازید و بعد لینک را ارسال کنید. شما می توانید لینک های متفاوتی بسازید و از طرف افراد متفاوتی فایل دریافت کنید.

Balloon-link

می توانید در صورت نیاز لینک ها را تغییر دهید اما فراموش نکنید بعد از تغییر لینک، آن را برای کاربران مورد نظرتان ارسال کنید. بعد از این هر فایلی که برای شما ارسال شود هم در بخش خاصی از بالون ذخیره می شود.

اگر شما ۸ لینک با نام های مختلف ایجاد کنید ، برای هر لینک با همان نام پوشه ای در بالون ایجاد می شود و فایل های دریافتی تان، برای هر لینک در فولدر مورد نظر قرار می گیرد.

Balloon-send-file

بدین صورت در اقدامی کوتاه می توانید فایل های مورد نظر خود را دریافت کنید. در انتهای کار اگر بخواهید می توانید لینک مورد نظر را کاملا حذف کنید.

0

ICS یا Internet connection sharing چیست ؟

ICS مخفف Internet connection sharing قابلیتی است که به کمک آن می توانید اینترنت را بین کارت شبکه های خود share کنید . برای مثال اگر با یک کارت شبکه wireless متصل به AP باشید و یک کارت شبکه Ethernet داشته باشید که متصل به یک Switch باشد ، می توانید از طریق کارت شبکه wire اینترنت را بین کامپیوتر هایی که متصل به switch هستند share کنید .

برای اینکار کافیست روی کارت شبکه Ethernet راست کلیک کنید و وارد Propertises شوید ، در نوار بالای Propertises یک تب جدید به نام share قابل مشاهده است .

تصویر بالا محیط تب share را نمایش می دهد .

برای فعال کردن ICS باید ابتدا چک باکس allow other network users to connect را بزنیم و سپس در home networking connection کارت شبکه ای که روی آن میخواهید اینترنت را share کنید را باید انتخاب کنید ، به همین سادگی شما توانستید نقش یک bridge را ایجاد کنید .

نکته * ICS به کلاینت ها به صورت اتوماتیک از رنج 192.168.137.0/24 آی پی میدهد ، البته تنظیمات کارت شبکه کلاینت ها باید obtain باشد .

0

برای نمایش کنسول schema در اکتیو دایرکتوری به صورت snap-in می بایست به صورت دستی آن را اضافه کنیم : 

اما ممکن است بعد زدن دستور regsvr32 schmmgmt.dll در run ارور زیر نمایان شود :

Active Directory Error: “The module “schmmgmt.dll” loaded but the call to DllRegisterServer failed with error code 0x80040201″

راه حل ارور اکتیو دایرکتوری "The module "schmmgmt.dll" loaded but the call to DllRegisterServer failed with error code 0x80040201"

دلیل نمایش این ارور این است که User Account Control (UAC) توانایی یوزر شما را محدود کرده است و برای حل این مشکل کافی است یوزر را عضو گروه Schema Admins در اکتیو دایرکتوری کنید ، یا اینکه cmd را به صورت Run as administrator باز کنید .

اگر دستور regsvr32 schmmgmt.dll با موفقیت اجرا شود پیغام زیر نمایان می شود .

راه حل ارور اکتیو دایرکتوری "The module "schmmgmt.dll" loaded but the call to DllRegisterServer failed with error code 0x80040201"

0

ابتدا در cmd این دستور را وارد کنید : regsvr32 schmmgmt.dll و تایید کنید تا پیغامی مانند شکل زیر نمایش داده شود .

آموزش ایجاد کنسول Schema در Active Directory

در پنجره RUN دستور MMC رو اجرا کنید. در پنجره باز شده از منوی File گزینه Add/Remove Snap in رو انتخاب کنید:

آموزش ایجاد کنسول Schema در Active Directory

در پنجره Available Snap-in گزینه Active Directory Schema رو انتخاب کرده و به پنجره Selected Snap-in اضافه کنید و در نهایت Ok کنید:

آموزش ایجاد کنسول Schema در Active Directory

در Console Root بر روی Active Directory Schema راست کلیک کرده و گزینه Operation Master را انتخاب کنید تا ببینید Schema Role بر روی کدام DC نصب شده است

آموزش ایجاد کنسول Schema در Active Directory

آموزش ایجاد کنسول Schema در Active Directory

0

ممکن است روزی به صورت اتفاقی یکی از object های Active Directory را پاک کنید و مجبور باشید آن را بازیابی کنید زیرا object جدید sid جدید تولید میکند و تنظیمات جدید میخواهد . برای این مورد در ویندوز سرور نگارش 2008 و 2012 شما 2 راه حل متداول خواهید داشت. یکی استفاده از قابلیت Active Directory Recycle Bin که میبایست پیش از حذف object ، در اکتیو دایرکتوری فعال شده باشه و بازیابی object مورد نظر از قسمت Deleted Objects و دیگری استفاده از فایل های پشتیبان ( Backup ) که از اکتیو دایرکتوری تهیه کردید و سپس بازیابی object حذف شده در حالت Active Directory Safemod و استفاده از ابزار WBAdmin.exe که این خود آموزش جدایی رو مطلبه.

با همه این تفاسیر شما ممکن هست در شرایطی قرار بگیرید که استفاده از دو راه حل ذکر شده امکان پذیر نباشه به این معنی که شما نه فایل پشتیبانی از اکتیو دایرکتوری خود تهیه کرده اید و یا نسخه ای که در حال حاضر در دسترس شما هست به قبل از تاریخ حذف object مربوط میشه و نه قابلیت Active Directory Recycle Bin رو فعال کرده اید. در این حالت شما میتونید از ابزار قدرتمند ldp.exe استفاده کنید. با این پیش زمینه سراغ آموزش خواهیم رفت که همه آبجکتهای حذف شده پس از حذف به طور کامل از دیتابیس اکتیو ایرکتوری حذف نشده و اکتیو دایرکتوری اونهارو در یک Container ویژه برای یک مدت زمان محدودی نگهداری خواهد کرد که در نسخه های مختلف ویندوز سرور متفاوت هست. ( در حالت پیش فرض 180 روز )

ویندوز سرور در این آموزش Server 2012 R2 در نظر گرفته شده:

1- در کنسول Active Directory Users and Computers یک User account ایجاد کرده و اون رو حذف کنید.

بازیابی Object های حذف شده در Active Directory

2- دستور ldp.exe رو در پنجره Run اجرا کرده تا کنسول LDAP نمایان بشه. از منوی Connection گزینه Connect رو انتخاب کرده و در پنجره باز شده نام سرور DC Root رو با فرم FQDN و پورت 386 وارد کنید:

d2

بازیابی Object های حذف شده در Active Directory

3- مجدد از منوی Connection اینبار Bind رو کلیک کرده و روی پنجره ی ظاهر شد دکمه ok رو کلیک کنید.

بازیابی Object های حذف شده در Active Directory

4- از منوی Options گزینه Controls رو انتخاب کنید و در پنجره باز شده در قسمت Load Predefine گزینه Return Deleted Objects رو انتخاب کرده و ok کنید:

بازیابی Object های حذف شده در Active Directory

5- از منوی View گزینه Tree رو انتخاب کنید و در پنجره باز شده عبارت صحیح را تایپ کنید :

بازیابی Object های حذف شده در Active Directory

6- از ساختار درختی گزینه deleted objects رو انتخاب و دوبار کلیک کنید و کاربری که در مرحله اول حذف کردیم پیدا کرده روی اون راست کلیک کنید و گزینه Modify رو انتخاب کنید:

بازیابی Object های حذف شده در Active Directory

7- در قسمت Attribute گزینه isDeleted رو وارد کنید و سپس Delete رو از قسمت Operation انتخاب کرده و دکمه Enter رو کلیک کنید تا گزینه isDeleted وارد قسمت Entry List بشه:

بازیابی Object های حذف شده در Active Directory

8- دوباره در قسمت Attribute اینبار گزینه distinguishedName رو وارد کنید. در قسمت Value میبایست DN یا همان Distinguished Name آبجکتی که حذف شده رو وارد کنید. برای راحتی کار از اونجایی که DN این آبجکت شما با DN آبجکتهایی که در Container مشابه قرار دارن بسیار شبیه هست ( به غیر از پارامتر CN ) شما میتونید از کنسول Active directory users and computers در Container مورد نظر وارد properties یکی از user account ها شده و از سربرگ Attribute Editor گزینه ی distinguishedName رو پیدا کنید. فراموش نکنید که این سربرگ تنها در حالتی که از منوی View در کنسول Active directory users and computer گزینه ی Advanced feature رو انتخاب کرده باشید ظاهر خواهد شد. سپس گزینه Replace رو در قسمت Operation انتخاب کنید و دکمه Enter رو کلیک کنید. در نهایت گزینه Extended رو هم تیک بزنید و دکمه ی Run رو کلیک کنید:

بازیابی Object های حذف شده در Active Directory

پس از اتمام مراحل، در حال حاضر آبجکت مورد نظر شما بازیابی شده و شما میتونید اون رو در کنسول Active Directory users and computers مشاهده کنید. فراموش نکنید اگر کنسول شما در پیش از انجام این مراحل فعال و باز بوده اون رو یکبار Refresh کنید تا آبجکت شما نمایان بشه.

 

0

1 – بستن امکان دسترسی به تلگرام
2 – محدود کردن ترافیک برای دسترسی به تلگرام

روش اول را در اینجا آموزش دادیم و اکنون در این آموزش قصد داریم روش دوم را مورد بررسی قرار دهیم .

برای شروع  برنامه Winbox را اجرا و به میکروتیک خود متصل شوید، بعد از ورود وارد آدرس IP و بعد گزینه‌ی فایروال را انتخاب کنید.
برای شروع کار باید رنج IP مربوط به نرم‌افزار تلگرام را پیدا کنیم، روی یکی از کلاینت‌ها تلگرام را فعال کنید و به مانند شکل پایین در قسمت FireWall میکروتیک وارد تب Connections شوید و در قسمت فیلتر Src. Address را انتخاب و آدرس کلاینتی که تلگرام روی آن فعال است را وارد کنید که در اینجا ١٧٢.١۶.١.٩٩ است، بعد از این کار Enter کنید، با این کار لیست تمام کانکشن‌های کاربر مورد نظر برای شما نمایش داده خواهد شد.
به این نکته توجه کنید که بر روی کلاینت بر دو ورژن Desktop و Web تلگرام فعال شده است، در شکل زیر دو رنج IP را برای شما مشخص کرده‌ایم، باید ترافیک این دو رنج آدرس را با هم مدیریت کنیم.

محدود کردن ترافیک Telegram (تلگرام) برای مدیریت پهنای باند در میکروتیک

بعد از پیدا کردن رنج آدرس، در همان قسمت FireWall  وارد تب  Layer٧ Protocols شوید تا شکل زیر ظاهر شود:

محدود کردن ترافیک Telegram (تلگرام) برای مدیریت پهنای باند در میکروتیک

در شکل بالا بر روی + کلیک کنید تا پنجره بالایی آن ظاهر شود، در این پنجره یک نام وارد کنید، و در قسمت Regexp باید رنج IP مورد نظر خود را به صورت (٩١.١٠٨.۴). وارد کنید و بر روی Apply کلیک کنید، بعد دوباره بر روی Copy کلیک کنید و نام دیگری را وارد و ok کنید؛ دوبره همین کار را برای آدرس (١۴٩.١۵۴.١۶٧). انجام دهید. در کل باید چهارتا Rule ایجاد کنید برای هر رنج IP دوتا که در شکل زیر مشاهده می‌کنید.

محدود کردن ترافیک Telegram (تلگرام) برای مدیریت پهنای باند در میکروتیک

در ادامه در همان FireWall وارد تب Mangle شوید تا پکت‌هایی با این رنج آدرس را شناسایی کنیم:

محدود کردن ترافیک Telegram (تلگرام) برای مدیریت پهنای باند در میکروتیک

در شکل بالا وارد تب Mangle شوید و بر روی آیکون + کلیک کنید، در تب General گزینه‌های مختلفی را مشاهده می کنید، دو قسمت به نام های Src. Address و Dst. Address وجود دارد که شما باید در دو Rule جدا از هم برای هر رنج اطلاعات را تکمیل کنید، مثلاً برای رنج ٩١.١٠٨.۴.٠/٢۴ دو  Rule ایجاد می‌کنیم با ای تفاوت که جای Dst. address با Src. Address تغییر می‌کند، این کار برای کنترل آپلود و دانلود در تلگرام است.
پس در شکل بالا در قسمت Chain گزینه Prerouting را انتخاب کنید و در قسمت Dst. Address رنج IP مورد نظر را وارد کنید و بعد از این کار وارد تب Action شوید.

محدود کردن ترافیک Telegram (تلگرام) برای مدیریت پهنای باند در میکروتیک

در تب action و از قسمت Action گزینه‌ی Mark Packet را انتخاب کنید، و در قسمت New PAcket Mark یک نام مشخص به دلخواه وارد کنید البته سعی کنید این نام با نامی که در Layer ٧ وارد کردید یکی باشد، بعد از این کار بر روی OK کلیک کنید، همانطور که گفتم این کار را دوباره برای قسمت src.address هم انجام دهید.

محدود کردن ترافیک Telegram (تلگرام) برای مدیریت پهنای باند در میکروتیک

اگر به شکل بالا توجه کنید چهار Rule در تب Mangle ایجاد کردیم.

بعد از اتمام کارهای بالا وارد Queue شوید و به مانند شکل زیر عمل کنید:

محدود کردن ترافیک Telegram (تلگرام) برای مدیریت پهنای باند در میکروتیک

در قسمت Queue وارد تب Queue Tree شوید و بر روی آیکون + کلیک کنید، در قسمت Name یک اسم به دلخواه خود وارد کنید، در قسمت Parent گزینه‌ی Global را انتخاب کنید، و در مهمترین قسمت یعنی Packet Marks باید همان Rule هایی که در FireWall >> Mangle ایجاد کردید را انتخاب کنید و در آخر در قسمت Limit مقدار سرعت آن را به نسبت تعداد کلاینت های استفاده از تلگرام وارد کنید و بر روی ok کلیک کنید.

محدود کردن ترافیک Telegram (تلگرام) برای مدیریت پهنای باند در میکروتیک

همانطور که در شکل بالا مشاهده می‌کنید، چهار گزینه برای چهار Rule ایجاد شده است، پس از اقدامات فوق سرعت دسترسی کاربران به تلگرام محدود می شود و به این ترتیب ترافیک اینترنت شما کنترل می شود.

0

اما گاهی اوقات پیش می آید که شما رمز عبور را فراموش کرده اید اما در قسمت password در صفحه لاگین winbox این پسورد ذخیره شده و شما میخواهید این پسورد را مشاهده کنید . برای اینکار لازم است مراحل زیر را طی کنید.

مشاهده پسورد ذخیره شده در محیط Winbox

در شکل بالا  نرم افزار Winbox را مشاهده می‌کنید که نام کاربری و رمز عبور برای آن تعریف شده است، برای اینکه بتوانیم این رمز عبور را مشاهده کنیم باید به صورت زیر عمل کنیم:

مشاهده پسورد ذخیره شده در محیط Winbox

به مانند شکل بالا وارد آدرس C:\Users\Your user\AppData\Roaming\Mikrotik\Winbox شوید که در این آدرس به جای Your user نام کاربر سیستمی خود را وارد کنید، بعد از باز شدن پوشه‌ی مورد نظر فایل settings.cfg.viw را با نوت پد ویرایش کنید:

مشاهده پسورد ذخیره شده در محیط Winbox

در شکل فوق یوزر و پسورد به آسانی قابل مشاهده است , البته این نکته را در نظر بگیرید که این شمشیر دو لبه دارد و اگر شخصی به سیستم شما دسترسی داشته باشد (کنسولی و یا تحت شبکه) می تواند امنیت شما را به خطر بیاندازد.

0

برای این کار در قسمت IPگزینه ی route زا انتخاب میکنیم.

آموزش تنظیم Gateway در میکروتیک

آموزش تنظیم Gateway در میکروتیک

صفحه ای مانند شکل بالا باز می شود روی علامت مثبت کلیک میکنیم.

آموزش تنظیم Gateway در میکروتیک

مطابق شکل زیر به آن IP میدهیم.

آموزش تنظیم Gateway در میکروتیک

و OKمی کنیم. بعد از وارد کردن گت وی شکل زیر را خواهید دید

آموزش تنظیم Gateway در میکروتیک

0

معرفی نرم افزار winbox - رابط گرافیکی میکروتیک + دانلود

در حالت پایه برای کانفیگ روتربورد ها و دستگاه های میکروتیکی می بایست به وسیله دستورات و کامند ها از طریق putty و یا اتصال کنسولی اقدام کنید . اما میکروتیک با معرفی یک third party به نام winbox گام بزرگی در راستای ساده کردن و سرعت بخشیدن به فرایند کانفیگ محصولات خودش کرد .نرم افزار winbox در حقیقت رابط گرافیکی میکروتیک برای تنظیم محصولاتش است . و استفاده از آن به منظور کاهش اشتباهات و تسریع فرایند کانفیگ توصیه می شود .

این نرم افزار خدمت شما ارائه می گردد که می توانید آن را دانلود نمایید.

پیوست ها:
نام فایلحجم فایل
دانلود این فایل (winbox.zip)winbox61 kB

0

برای گرفتن backup در میکروتیک و بازگردانی restore تنظیمات در میکروتیک از 2 روش میتوانید استفاده کنید :

1 – روش گرافیکی :

Backup و Restore از تنظیمات میکروتیک

در winbox ابتدا به قسمت files رفته و سپس backup یا Restore را انتخاب کنید به همین سادگی ! (مطابق تصویر)

2 – روش دستوری در terminal :

system backup save name=filename

system backup load name=filename

 

زیر مجموعه ها

صفحه1 از5